CZĘŚĆ 2
Stałem w drzwiach.
Gabriel miał więcej siwych włosów. Jego twarz wydawała się szczuplejsza, ale wciąż miał tę cienką zmarszczkę między brwiami, kiedy starał się nie okazywać strachu.
„Wiedziałeś?” zapytałem.
„Dopiero tu przyszedłem.”
„Czy twój ojciec też wmówił ci, że zniknął?”
Henry uniósł rękę.
„Nie chcieliśmy, żebyś powstrzymał nas przed wyjazdem.”
„Mogłeś z nami porozmawiać” – odpowiedział Gabriel.
Mama zaśmiała się krótko.
„Rozmawiałeś z nami latami. Oferowałeś nam rozwiązania, a my zawsze znajdowaliśmy powód, żeby odmówić.”
„Więc postanowiłeś sprzedać wszystko potajemnie?”
„Tak.”
„Dlaczego teraz?” zapytałem.
Odette i Henri spojrzeli na siebie.
Nigdy nie widziałem, żeby wymienili tak znaczące spojrzenia.
„Bo za późno zdaliśmy sobie sprawę, ile kosztował cię nasz strach” – odpowiedział Henri.
Po naszym rozwodzie rodzice nadal do siebie dzwonili. Na początku tylko po to, żeby się spotkać.
Mama chciała wiedzieć, jak się czuje Gabriel.
Henry pytał, czy dobrze się odżywiam, jakbym nadal była jego synową.
Potem ich rozmowy stały się regularne.
Rozmawiali o nas.
O naszych urodzinach spędzonych samotnie.
O związkach, które się rozpadły.
O dzieciach, których nie mieliśmy.
„Obgadywaliście nas za plecami przez sześć lat?” zapytałam.
„Tak” – odpowiedziała mama. „Wolałaś, żebyśmy nic nie robili?”
„Wolałabym, żebyś zgodził się na przeprowadzkę, skoro to jeszcze mogło uratować moje małżeństwo”.
Zdanie ją uderzyło.
„Wiem”.
„Mówiłeś, że wyjazd z Rennes cię zabije”.
„Wierzyłam w to”.
„A teraz?”
Wyjrzała przez okno.
„Teraz wiem, że pozostanie też może coś zabić”.
Gabriel zwrócił się do ojca.
„Odmówiłeś nawet miejsca w swojej okolicy”.
„Bo myślałam, że opuszczenie domu oznacza porzucenie matki”.
Żona Henriego zmarła jedenaście lat wcześniej.
„A teraz sprzedałeś mieszkanie”.
„Mieszkałem tam z nią trzydzieści siedem lat. Myślałem, że ściany są dowodem naszej miłości. Potem zrozumiałem, że proszę cię, żebyś poświęcił swoją, żeby chronić moje wspomnienia”.
Cisza stała się ciężka.
Jakaś część mnie chciała ich przytulić.
Inna część chciała wywrócić wszystko do góry nogami.
„Myślisz, że dwie transakcje sprzedaży nieruchomości anulują sześć lat?” zapytałem.
„Nie” – odpowiedziała mama.
„Myślisz, że Gabriel i ja wrócimy do siebie tylko dlatego, że zmieniłeś kod pocztowy?”
„Nie”.
„Więc na co czekasz?”
Odette podeszła bliżej.
„Żebyś mógł wybrać, nie musząc mnie ratować”.
Gabriel odwrócił wzrok.
To zdanie było dokładnie tym, czego nigdy nie słyszałem.
Wybór, który nikogo nie potępiał.
„Czy w domu opieki jest opieka medyczna?” zapytał.
„Tak” – odpowiedział Henri. „Personel całodobowy, fizjoterapia, pielęgniarki. Mamy dwa oddzielne mieszkania”.
„A co, jeśli się nie dogadacie?”
