Zegar ścienny w więzieniu Saint-Roch wskazywał godzinę szóstą, gdy zasuwy w celi Juliena Morela otworzyły się z metalicznym brzękiem.
Przez pięć lat żył z tym dźwiękiem w kościach.
Najpierw jako odległą groźbę, potem jako rutynę, a w końcu jako pewność.
Rano, gdy to wszystko miało się skończyć, nie czuł ani gniewu, ani paniki.
Tylko znużenie tak stare, że zdawało się zakorzenić w jego istocie.
Spojrzał na dwóch strażników stojących przed nim i zrozumiał, po ich niezwykłym milczeniu, że odliczanie naprawdę się rozpoczęło.
Julien miał czterdzieści lat, ale więzienie dodało mu dwadzieścia.
Jego niegdyś szerokie ramiona stały się zgarbione.
Niedbale przystrzyżona broda zasłaniała połowę twarzy.
Jednak tym, co zawsze uderzało tych, którzy patrzyli na niego dłużej, była dziwna jasność jego oczu.
Nie mieli w sobie twardości człowieka złamanego kłamstwami ani nerwowej ucieczki winnego.
Było w nich coś upartego, wręcz bolesnego, jakby jakaś jego część wciąż odmawiała pogrzebania żywcem.
„Masz jeszcze jedną prośbę?” – zapytał ostro starszy strażnik.
Julian położył dłonie na złożonym kocu na łóżku i odpowiedział bez wahania.
„Tak.
Chcę zobaczyć córkę”.
