Moja teściowa chwyciła się za pierś.
„Przestań, Roberto.”
Ale mój teść nie wydawał się już chcieć milczeć.
„Tomás przyszedł tydzień przed zwolnieniem. Daniel pojawił się drżący. Włożył coś do starego sejfu w moim gabinecie. Beatriz kazała mu nic nie mówić.”
Tata wstał.
„Co tam włożył?”
Daniel wyszeptał:
„Płytę USB.”
Doña Beatriz zbladła.
„Ten dysk zniknął.”
Głos mi się załamał.
„Co masz na myśli mówiąc, że zniknął?”
Spojrzała na podłogę.
„Tomás po niego przyszedł.”
Tata zamarł.
„Tomás Salgado zmarł dziewięć lat temu.”
Nikt nie oddychał.
Teściowa uniosła twarz, blada jak ściana.
„Więc… kto włamał się do mojego domu?”
W tym momencie zadzwonił mój telefon komórkowy z nieznanym numerem.
Odebrałem.
Kobieta powiedziała:
„Mariana Rivas? To Claudia Vega, była audytorka Grupo Centinela. Twój mąż nie był jedyną osobą zamieszaną w tę sprawę. A jeśli jesteś z generałem Arturo Rivasem, powiedz mu, że właśnie aktywowano plik 417”.
Tata zbladł.
I to był pierwszy raz w życiu, kiedy zobaczyłem strach w oczach generała.
CZĘŚĆ 3
Claudia Vega poprosiła, żeby nikt nie wychodził z domu.
Jej głos brzmiał stanowczo, ale oddychała jak ktoś, kto właśnie uciekł.
„Nie otwieraj karty pamięci, jeśli ją znajdziesz. Nie dzwoń na numery firmowe. Nie korzystaj ze starych e-maili. Ktoś monitoruje plik 417 od lat”.
Tata odebrał telefon.
„Claudia, tu Arturo Rivas”. „Proszę się przedstawić”.
Westchnęła.
„Byłam audytorem zewnętrznym w Grupo Centinela. Pracowałam z Danielem przez trzy tygodnie, zanim go zwolniono. Dał mi kopie faktur, zamówień i e-maili, z których wynikało, że kilka umów zostało zawyżonych przez firmy fasadowe”.
Daniel zapadł się w fotel.
„Próbowałem pomóc” – powiedział, wpatrując się w podłogę. „Ale potem zaczęły się groźby”.
Spojrzałam na niego gniewnie.
„Komu grozić?”
Zacisnął usta.
„Tobie”.
W pokoju zrobiło się zimno.
Daniel przeczesał włosy dłońmi.
„Pewnej nocy, kiedy jeszcze mieszkaliśmy w mieszkaniu, znalazłam kopertę wsuniętą pod drzwi. Były w niej zdjęcia, na których wychodzisz z supermarketu, idziesz do lekarza, chodzisz w ciąży. Na jednym twój brzuch był zaznaczony czerwonym markerem”.
Nie mogłam oddychać.
Mateo spał kilka kroków dalej, z otwartą rączką na kocu.
„I mi nie powiedziałeś?”
„Myślałem, że jak będę milczał, to odejdą.”
„Siedziałeś cicho i sprowadziłeś mnie do swojej mamy, gdzie wszyscy traktowali mnie jak ciężar.”
Daniel płakał bezgłośnie.
„Wiem.”
Ale wiedza niczego nie leczyła.
Tata pytał o sejf. Don Roberto zaprowadził go do gabinetu. Sejf znajdował się za starą drewnianą półką na książki, wmurowaną w ścianę. W środku nie było pendrive’a. Tylko mały kluczyk przyklejony taśmą do dna metalowej tacy i złożona kartka papieru.
Papier
Widniał napis: 417.
Doña Beatriz zaczęła się modlić.
Tata sfotografował wszystko telefonem komórkowym i zadzwonił do osoby z Biura Prokuratora Generalnego. Nie prosił o żadne dziwne przysługi. Nie wydawał rozkazów jak w filmie. Po prostu podawał nazwiska, daty, informacje o przeszłości i prosił o wskazówki, jak przekazać dowody, nie uszkadzając ich.
Następnie zadzwonił do innego mężczyzny, emerytowanego pułkownika, który obecnie pracował jako konsultant prawny specjalizujący się w sprawach bezpieczeństwa.
Podczas gdy rozmawiał przez telefon, Claudia nie odrywała ode mnie wzroku.
„Mariana” – powiedziała – „muszę ci coś wyjaśnić. Daniel podpisywał dokumenty, owszem. Ale to nie on był mózgiem całej operacji. Kiedy zaczął współpracować, kazali mu wziąć na siebie winę. Plik 417 był kopią zapasową. Jeśli został aktywowany, oznacza to, że ktoś próbował uzyskać dostęp do systemu, w którym przechowywaliśmy zaszyfrowane kopie”.
„Kto?”
Claudia zawahała się.
„Użytkownik powiązany z Tomásem Salgado”.
Spojrzałem na Daniela.
„Ale twój tata powiedział, że Tomás nie żyje”.
Doña Beatriz szlochała.
Don Roberto wrócił ze studia z rozbolałą twarzą.
„Tomás nie był twoim wujkiem”.
