„Tak, tak” — odpowiedziała szybko Raina. „Ale jego żona nie czuje się dziś dobrze. Ból głowy. Zna pani młode kobiety, są bardzo wrażliwe”.
Marina zamknęła oczy.
Wrażliwa.
Jakie to wygodne dla okrutnych ludzi. Wystarczy, że nazywają twój ból
wrażliwość i nie muszą już za nic odpowiadać.
„Jak się nazywa?” zapytał mężczyzna.
Zapadła cisza.
„Marina” – powiedział Viktor.
Raina syknęła coś cicho, ale najwyraźniej nie mogła go powstrzymać.
„Jaka Marina?” zapytał prawnik.
„Marina Stoyanova” – odpowiedział Viktor.
„Nazwisko panieńskie?”
Cisza stała się dziwna.
Raina zaśmiała się sztucznie.
„Och, to nie ma żadnego znaczenia. Wychowała się… bez rodziny. Nie znamy takich szczegółów.
Marina poczuła, jak coś w niej twardnieje.
Nie wiemy.
To było kłamstwo. Viktor wiedział. Widział jej dokumenty. Znał nazwisko, pod którym była zameldowana w domu: Marina Angelova. Znał datę urodzenia. Znał bliznę. Wiedział o pożółkłej notatce od prawnika, którą trzymała w pudełku pod łóżkiem. Pokazała mu ją w pierwszym roku małżeństwa, kiedy wciąż wierzył, że nie ma między nimi zamkniętych drzwi.
„Mimo to” – upierał się prawnik – „nazwisko może być ważne”.
Marina otworzyła drzwi szerzej.
Victor stał do niej tyłem. Raina stała przy stole, spięta jak lina. Naprzeciwko nich siedział starszy mężczyzna z siwymi włosami, w ciemnym garniturze i z laską. Obok niego siedziała kobieta po pięćdziesiątce, prawdopodobnie przedstawicielka fundacji. Na stole leżały teczki, stare zdjęcia i brązowa koperta.
Marina weszła do przedpokoju.
Raina zobaczyła ją pierwsza.
Jej twarz się skrzywiła.
„Co ci mówiłam?”
Jej głos eksplodował niczym stłuczone szkło. Wszyscy się odwrócili.
Victor zbladł.
„Marina, wróć”.
Ale tym razem go nie posłuchała.
Wkroczyła powoli do salonu, wyprostowana. Nie była ubrana formalnie. Miała na sobie prostą fioletową bluzkę i czarne spodnie. Miała rozpuszczone włosy, bladą twarz. Ale jej oczy były spokojne w sposób, który przerażał Rainę bardziej niż jakakolwiek histeria.
– Mówiłaś, że szukasz mojego nazwiska panieńskiego – Marina zwróciła się do prawniczki. – Marina Angelova. Urodzona 14 czerwca. Wychowana w domu św. Anny w Sliwen.
Prawniczka Dobrev zamarła.
Kobieta z fundacji gwałtownie uniosła głowę.
Raina upuściła filiżankę. Nie stłukła się, ale kawa wylała się na obrus.
– Co powiedziałaś? – wyszeptała prawniczka.
Marina powtórzyła:
– Marina Angelova.
Mężczyzna powoli wstał. Ręka drżała mu na lasce.
– Czy masz… – Głos mu się załamał. – Czy masz bliznę pod lewym obojczykiem?
Raina cofnęła się o krok.
Victor wyszeptał:
– Marie…
Marina spojrzała na niego.
– Wiedziałaś.
Otworzył usta, ale nic nie powiedział.
To była jego druga odpowiedź tego wieczoru.
Marina rozpięła górny guzik bluzki i lekko odsunęła materiał. Pod jej lewym obojczykiem widoczna była mała blizna, blada i nieregularna.
Adwokat Dobrev zakrył usta dłonią.
„Mój Boże”.
Kobieta obok niego wstała.
„Panie Dobrev?”
Wskazał na teczkę.
„Zdjęcie”.
Otworzyła brązową kopertę i wyjęła stare zdjęcie. Podała je Marinie.
Zdjęcie przedstawiało młodą kobietę o ciemnych oczach i długim warkoczu. Trzymała na rękach dziecko owinięte w białą pieluszkę. Na odwrocie zdjęcia widniał napis:
„Moja Marina. Jeśli ją kiedyś znajdziecie, powiedzcie jej, że jej nie porzuciłem”.
Kolana Mariny zmiękły.
„Kto to?”
Adwokat podszedł do niej ze łzami w oczach.
„Pani matka. Zornica Angelowa”.
Raina zdławiła się.
„Nie. To niemożliwe”.
Dobrev zwrócił się do niej.
– To całkiem możliwe. A jeśli ta młoda kobieta jest tą, której szukamy, to ukrywałeś dziedziczkę majątku, o którym nalegałeś, żebyśmy negocjowali bez jej obecności w domu.
Marina prawie nic nie usłyszała po „twoja matka”.
Zornica.
Imię, które Raina przed chwilą wypowiedziała jako „Ciocia Zornica”. Kobieta, która rzekomo była daleką krewną Stojanowów. Kobieta, której majątek miał być przedmiotem rozmów. Kobieta, która trzymała dziecko na zdjęciu i napisała: „Nie porzuciłam jej”.
– Powiedz mi – powiedziała Marina.
