„Twoja córka zniszczyła mi dywan za 5000 dolarów swoją krwią” – syknęła matka mojego zięcia. Porzucili ją na niebezpiecznym terminalu podczas zamieci. Myśleli, że jestem „bezużyteczną staruszką”, ale to ja byłam tą kobietą, która dziesięć lat temu wsadziła ich prezesa do więzienia. Kiedy zasiedli do wielkanocnego obiadu, zgasło światło. Weszłam ze starą odznaką: „Kolacja skończona. Idziesz do miejsca, gdzie nie podają indyka”.

Sala pogrążyła się w gęstej, duszącej ciemności. Wśród gości rozległy się westchnienia zaskoczenia.

„Julian, sprawdź skrzynkę bezpieczników” – warknęła Beatrice. „To niedopuszczalne!”

TRZASK.

Drzwi wejściowe nie tylko się otworzyły; huk pioruna wyrwał je z zawiasów. Okna roztrzaskały się do wewnątrz, gdy oddziały taktyczne zjechały z dachu. Silne reflektory przecinały ciemność, oślepiając gości.

„AGENCI FEDERALNI! NIKT SIĘ NIE RUSZY! RĘCE NA STOŁ!”

W sali wybuchł chaos. Mężczyźni w czarnych mundurach taktycznych z napisami FBI i IRS wdarli się do jadalni. Julian próbował rzucić się do kuchni, ale został powalony na stół bufetowy, a jego twarz roztrzaskała się o talerz z jajkami faszerowanymi.

Wszedłem do sali.

Nie miałem na sobie beżowego kardiganu. Miałam na sobie elegancki, czarny kombinezon taktyczny ze złotym napisem „GŁÓWNY ŚLEDCZY” wyszytym na plecach. Włosy miałam mocno związane, a oczy jak z krzemienia.

Podeszłam prosto do szczytu stołu. Beatrice oddychała ciężko, ściskając perły.