W noc poślubną wczołgałam się pod łóżko, wciąż z welonem we włosach, chichocząc – ostatni głupi żart, zanim zostanę żoną. Drzwi zaskrzypiały. Usłyszałam głos mojego męża, ciepły… a potem głos mojej teściowej przeciął mnie jak lód. „Dałaś jej już?” syknęła.

„Dobrze” – powiedziała jego matka. „Jak już wyjdzie, przynieś papiery. Rano obudzi się z niczym”.

Daniel westchnął. Nie z poczucia winy. Nie ze strachu. Po prostu z nudów.

„Podpisze wszystko, co jej podamy, jeśli powiemy, że już się zgodziła”.

„Jest sierotą z ładną buzią i funduszem powierniczym” – powiedziała chłodno jego matka. „Dziewczyny takie jak ona są stworzone do kontrolowania”.

Moje palce wbiły się w dywan.

Kontrolowana.