Wróciłem do domu po osiemnastogodzinnej zmianie i zastałem córkę śpiącą. Po kilku godzinach próbowałem ją obudzić, ale nie reagowała. Skonfrontowałem się z mamą, a ona powiedziała, że ​​jest irytująca, więc dałem jej jakieś tabletki, żeby ją uciszyć. Moja siostra prychnęła: „Prawdopodobnie się obudzi, a jeśli nie, to w końcu będziemy mieli trochę spokoju”. Zadzwoniłem po karetkę i kiedy przekazali mi raport, oniemiałem…

„Wynoś się” – powiedziałam.

Mrugnęli do mnie. „Przepraszam?” – prychnęła Linda.

„Pakujcie walizki” – powiedziałam, wskazując na drzwi. „Oboje. Macie godzinę, żeby spakować swoje rzeczy i wynieść się z mojego mieszkania. Jeśli nie wyjdziecie w ciągu sześćdziesięciu minut, osobiście was fizycznie usunę”.

„Nie możesz nas wyrzucić” – wyrzuciła z siebie Linda, wstając, a jej twarz poczerwieniała. „Jestem twoją matką! Pomagam ci! Opiekuję się tym dzieckiem za darmo!”

„Nie opiekowałaś się nią” – podeszłam bliżej, naruszając jej przestrzeń. „Otrułaś ją”.

„To był błąd!” – krzyknęła Linda. „Nie znałam dawki!”

„Nie chciało ci się sprawdzić” – odparłam. „A ty, Natalie. »Wreszcie będziemy mieli trochę spokoju«. Tak właśnie mówiłaś. O śmierci twojej pięcioletniej siostrzenicy”.

Natalie przewróciła oczami. „To był żart, Evan. Boże, jesteś taki wrażliwy”.

„Godzina” – powtórzyłam. „I zostaw klucze na blacie”.

„Nie mam dokąd pójść!” – krzyknęła Natalie, rzucając poduszką. „Nie mam pieniędzy!”

„Powinieneś był o tym pomyśleć, zanim spiskowałeś, żeby zabić moją córkę” – powiedziałem. „Tyk, tak”.

Poszedłem do sypialni i zamknąłem drzwi na klucz. Nie spakowałem się dla nich. Usiadłem na łóżku i zadzwoniłem do mojego prawnika, Michaela Rodrigueza.

„Mike” – powiedziałem. „Musisz złożyć wniosek o nakaz sądowy. I muszę porozmawiać z prokuratorem okręgowym”.

„Evan, zwolnij” – powiedział Mike. „Co się stało?”

„Moja matka i siostra przedawkowały Clarę. I dopilnuję, żeby nigdy więcej nikogo nie skrzywdziły”.

Rozdział piąty: Zbieracz dowodów

Wyszli, krzycząc i przeklinając, ciągnąc po schodach worki z ubraniami. Linda groziła mi pozwem za znęcanie się nad osobami starszymi. Natalie krzyczała, że ​​dla niej umarłem.

Zmieniłem zamki tej nocy.

Ale wyrzucenie ich było tylko wstępną selekcją. Teraz musiałem przeprowadzić operację.

Spotkałem się z detektyw Hannah Morrison następnego ranka. Przekazałem jej dokumentację medyczną Clary. Przekazałem jej raport toksykologiczny. Ale miałem coś jeszcze.

W naszym mieszkaniu mieliśmy w salonie „kamerę niani”. Zainstalowałem ją kilka miesięcy temu, nie dlatego, że podejrzewałem znęcanie się, ale dlatego, że lubiłem zaglądać do Clary w przerwach, żeby zobaczyć, jak się bawi.

Nie obejrzałem nagrania z tamtej nocy, dopóki nie wymieniono zamków.