Kilka tygodni wcześniej anonimowo skontaktowała się z infolinią ds. etyki Grupy Delcourt.
Osoba, która umożliwiła audytorom powiązanie fałszywych faktur z firmami Grégoire’a, była kobietą, którą Constance zmusiła do klęczenia na marmurowej posadzce.
Widząc raport, Constance parsknęła suchym śmiechem.
„Myślisz, że sprzątaczka może zeznawać przeciwko mnie? Moja rodzina ją rozszarpie. Nie będzie nawet w stanie wynająć pokoju we Francji”.
Elena podniosła wzrok.
„Już zeznawałam”.
Zapadła brutalna cisza.
Myriam wyjaśniła, że Elena została przesłuchana pod przysięgą tego popołudnia, podczas gdy jej zdaniem Adrien nadal przebywał w Singapurze. Przeszukania trwały w biurach Grégoire’a, w wynajętym przez fundację magazynie oraz w paryskim mieszkaniu, w którym przechowywano duplikaty dokumentów księgowych.
Grégoire próbował opuścić Francję prywatnym odrzutowcem z lotniska Le Bourget. Policja zatrzymała go przed startem z kilkoma paszportami, księgami rachunkowymi i zaszyfrowanymi dyskami twardymi.
Dwie przyjaciółki Constance zdały sobie sprawę, że ryzykują, że zostaną pociągnięte razem z nią.
Pierwsza przemówiła ta, która poparła jej wersję wydarzeń. Przyznała, że była świadkiem innych upokorzeń i stwierdziła, że nigdy nie wyobrażała sobie, że Constance posunie się tak daleko.
Druga przyjaciółka dobrowolnie oddała swój telefon śledczym. Znajdowały się w nim wiadomości, w których Constance nazywała Elenę „swoją prywatną zabawką” i oferowała przyjaciółkom luksusowe torebki w zamian za milczenie.
Constance spojrzała na Adriena, jakby to on dopuścił się zdrady.
„Zaplanowałeś wszystko”.
„Przygotowałem prawdę” – odpowiedział. „To ty dopuściłaś się zbrodni”.
Wyprostowała się, mimo że policjanci ją trzymali.
„Połowa wszystkiego, co posiadasz, należy do mnie. Nie możesz mnie po prostu wyrzucić jak obcego”.
Myriam położyła przed sobą kontrabandę.
Umowa małżeńska, podpisana w ramach ustroju rozdzielności majątkowej, akty własności i dokumenty rodziny.
„Dom należał do Adriena przed waszym ślubem. Podobnie jak udziały w spółce holdingowej. Co do pieniędzy, które zdefraudowaliście, nie stanowią one majątku wspólnego. Będziecie musieli je zwrócić”.
„Mam prawa!”
„Będziesz miała prawo bronić się w sądzie”.
Constance zbladła, ale to nie słowo „sąd” ją zaniepokoiło. To kolejny dokument.
W aktach znajdowała się seria rezerwacji hotelowych, wszystkie opłacone przez fundację. Za każdym razem pojawiało się to samo nazwisko: Marc Savary, dyrektor finansowy Grupy Delcourt i kolega Adriena od ponad 10 lat.
Reakcja Constance potwierdziła podejrzenia śledczych.
O 2:17 Marc wszedł do salonu z kajdankami na rękach.
Wciąż miał na sobie białą koszulę i spodnie od garnituru, które miał na sobie na przyjęciu biznesowym. W jego telefonie znajdowały się intymne zdjęcia, wiadomości z Constance i szczegółowy plan zrzucenia defraudacji na Adriena.
On i Constance planowali sprowokować kryzys na posiedzeniu zarządu. Marc miał twierdzić, że Adrien jest wyczerpany, podejmuje niespójne decyzje i naraża firmę na niebezpieczeństwo. Sfałszowane zaświadczenia lekarskie zostały już przygotowane. Gdy Adrien zniknie z pola widzenia, Marc przejmie stanowisko prezesa, a Constance będzie kontrolować jego głosy za pomocą sfałszowanych pełnomocnictw.
Marc spojrzał na Constance przez kilka sekund.
Potem postanowił się ratować.
„Ona wszystko zaaranżowała” – oznajmił. „Firmy, podpisy, faktury. Powiedziała, że Adrien jest zbyt sentymentalny, żeby walczyć z własną żoną”.
Constance się broniła.
„Tchórz!” Obiecałeś mi, że dotrzymasz słowa!
„Niczego ci nie obiecał” – powiedział Adrien. „Byliście po prostu dwojgiem ludzi przekonanych, że miłość można kupić”.
„Kochałam cię!”
„Kochałaś moje imię, mój dom i ciszę, którą myliłaś ze słabością”.
Śledczy poinformowali Constance, że została aresztowana pod zarzutem napaści z użyciem przemocy, porwania, gróźb, manipulowania świadkami, nadużycia zaufania, fałszerstwa i posługiwania się sfałszowanymi dokumentami, a także udziału w spisku przestępczym.
Gdy ją wyprowadzali, wbiła pięty w dywan w korytarzu.
„Nigdy mnie nie wymażesz, Adrien! Zawsze będę Delcourt!”
Obserwował, jak przechodzi przez drzwi w otoczeniu policjantów.
„Nie muszę cię wymazywać. Dowody cię zapamiętają”.
O 3 nad ranem Myriam uzyskała pierwsze środki w celu zamrożenia spornych kont i nakaz sądowy chroniący Elenę i jej siostrę. Adrien odwołał wszystkie pełnomocnictwa Constance. Karty, dostęp do mieszkań, konta wydatków i pojazdy, którymi dysponowała, zostały zawieszone.
Kiedy w końcu zapanował spokój, Elena siedziała w kuchni, owinięta w koc. Lekarz zalecił jej udanie się do szpitala w celu udokumentowania obrażeń. Nie chciała wyjść, dopóki nie dowie się, co stanie się z jej siostrą.
Adrien usiadł naprzeciwko niej.
