Czasami Inna myślała o Siergieju. Zastanawiała się, jak sobie radzi. Czy znalazł normalną pracę, czy nadal dorabia wieczorami jako kurier? Czy spłacał pożyczkę, czy też pozwolił, by sytuacja się rozkręciła? Ale te myśli szybko zbladły. To nie była jej sprawa. Siergiej sam wybrał tę drogę.
Pewnego wieczoru zadzwoniła do nich wspólna znajoma, Larisa. Nie rozmawiały od czasu rozwodu, a telefon je zaskoczył.
„Cześć, Inna” – głos Larisy brzmiał niepewnie. „Jak się masz?”
„Dobrze” – odpowiedziała Inna. „A ty?”
„Wszystko w porządku. Słuchaj, niedawno poznałam Siergieja…” Larisa zawahała się. „Szczerze mówiąc, jest w kiepskim stanie”.
Inna rozsiadła się wygodniej na sofie. Zastanawiałem się, co się stało.
„Powiedz mi” – rzuciła krótko kobieta.
„Cóż, wciąż nie znalazł porządnej pracy” – zaczęła Larisa. „Pracuje dzień i noc jako kurier, ledwo wiążąc koniec z końcem. Od trzech miesięcy nie spłaca kredytu hipotecznego i bank go pozywa. Musiał wyprowadzić się z wynajmowanego mieszkania i zamieszkać z matką”.
Inna się uśmiechnęła. Do matki. Oczywiście. Walentyna Stiepanowna w końcu przyjęła do siebie syna, którego wpędziła w długi.
„A jak oni tam żyją?” zapytała Inna.
„To źle” – westchnęła Larisa. „Walentina Stiepanowna wydaje całą swoją emeryturę na media. Siergiej wydaje ją na jedzenie i część pożyczki. Ale dług rośnie szybciej, niż są w stanie spłacić. Komornicy już się w to wmieszali i zamrozili konta”.
Inna słuchała i czuła dziwną mieszankę ulgi i smutku. Ulgę – że odeszła na czas. Smutek – że Siergiej tak głupio zmarnował życie.
„Rozumiem” – powiedziała Inna. „Dziękuję, że mi powiedziałeś”.
„Pytał o ciebie” – dodała Larisa. „Chciał wiedzieć, jak się masz”.
– I co odpowiedziałeś?
— Powiedziała, że nie wie. Nie chciała wchodzić w szczegóły.
„Postąpiłaś słusznie” – skinęła głową Inna. „Moje życie już nie jest jego sprawą”.
Rozmowa dobiegła końca. Inna odłożyła słuchawkę i poszła do kuchni. Zaparzyła herbatę i usiadła przy oknie. Na zewnątrz robiło się ciemno, a w sąsiednich domach zapalały się światła. Gdzieś tam, w innej dzielnicy, Siergiej próbował wydostać się z długów, w które się wpakował. A Walentyna Stiepanowna prawdopodobnie nadal nie rozumie, że to jej głupota doprowadziła syna do takiego stanu.
Inna popijała herbatę. Było przytulnie i spokojnie. Nikt tu nie żądał od niej oddania ostatnich pieniędzy. Nikt nie oskarżał jej o bezduszność za chęć zatrzymania oszczędności. Nikt nie próbował jej wykorzystać do własnych celów.
Kobieta otworzyła aplikację bankową na telefonie i sprawdziła saldo. Jej oszczędności rosły z miesiąca na miesiąc. Jeszcze rok, może dwa, i będzie mogła pomyśleć o kupnie własnego mieszkania. Małego, ale swojego. Bez kredytów, bez długów, bez cudzych problemów.
Inna zamknęła aplikację i dopiła herbatę. Życie stawało się coraz lepsze. Powoli, ale systematycznie. Rozwód nie był końcem, ale początkiem. Początkiem spokojnego, rozważnego życia, w którym decyzje podejmuje się samodzielnie, a pieniądze wydaje się na własne potrzeby, a nie na ratowanie dorosłych przed konsekwencjami ich głupoty.
