CZĘŚĆ 1
„Jeśli ten dzieciak będzie dalej płakał, sam go uciszę, bo mój livestream nie zostanie zepsuty przez napad złości” – wyrzucił z siebie szwagier w środku kolacji, celując telefonem w stół, podczas gdy wszyscy udawali, że to zabawne.
Paola poczuła, jak marzną jej dłonie.
Miała 28 lat, siedmiomiesięczne dziecko o imieniu Emiliano i tylko jedną nadzieję na Wigilię: żeby rodzina jej męża tym razem nie zamieniła wszystkiego w widowisko, by zaspokoić ego Diego, młodszego brata Miguela.
Kolacja odbyła się w domu teściów, w spokojnej dzielnicy Guadalajary. Był dorsz, romeritos (tradycyjne meksykańskie danie), ponche (ciepły poncz owocowy), światełka w oknie i figurka Matki Boskiej z Guadalupe obok szopki. Ale były też dwa nagrywające telefony komórkowe, lampa pierścieniowa na stole i Diego przechadzający się między naczyniami, jakby nie obchodził Bożego Narodzenia, a prowadził program telewizyjny.
„Uśmiechnijcie się, rodzino, bo dziś staniemy się viralem” – powiedział, poprawiając włosy.
Miguel, mąż Paoli, był zmęczony. Spędził tygodnie poza domem, pracując jako ratownik medyczny na autostradzie, relacjonując długie zmiany, wypadki i nieprzespane noce. Mimo to niósł Emiliana z czułością, która dawała Paoli poczucie bezpieczeństwa.
Ale Emiliano był niespokojny. Był senny, zgrzany od świątecznego swetra, który babcia uparła się mu założyć, a wokół niego było zbyt wiele głosów.
„Uśpię go na chwilę” – powiedziała Paola, wstając.
Jej teściowa, Marta, dotknęła jej ramienia.
„Nie, kochanie, zaczekaj. Wygląda uroczo, siedząc tam. Diego chce nagrać jego reakcję, kiedy rozbijemy piniatę”.
Paola przełknęła ślinę.
„Jest zmęczony”.
Diego zachichotał.
„Och, Paola, uspokój się. Zrobiłaś się taka delikatna, odkąd zostałaś matką”.
Miguel spojrzał na brata, ale nic jeszcze nie powiedział. Po prostu pogłaskał dziecko po plecach.
Transmisja się rozpoczęła. Diego witał się z nieznajomymi, żartował z każdego członka rodziny, przybliżał kamerę do jedzenia i przesadnie się śmiał. Kiedy Emiliano zaczął płakać, Paola od razu wiedziała: to nie napad złości, to czyste wyczerpanie.
Wstał ponownie, ale jego teść, Raúl, mruknął:
