— W dniu wypadku… nie wszystkie ciała odnaleziono od razu. Pracowałem tymczasowo w szpitalu niedaleko miejsca zdarzenia. Panował chaos. I… znaleźliśmy ją. Żyła. Lekarz powiedział, że nie ma szans na przeżycie, dopóki nie przyjedziesz. Tak czy inaczej… rodzina była już zniszczona.
Wziął głęboki oddech.
— Miała na ręce tę bransoletkę. I… wziąłem ją. Nie po to, żeby ją ukraść. Ale żeby nie zginęła w zimnym systemie. Wziąłem dziecko i uciekłem. Myślałem, że robię to, co najlepsze. Nie miałem pieniędzy, żadnej ochrony. Tylko strach.
Alejandro się zachwiał.
“Zabrałeś mi córkę…”
Maria skinęła głową i zapłakała.
„Nie. Wychowałem ją. Utrzymałem przy życiu, kiedy nikt inny by tego nie zrobił. Ale nie mogłem cię szukać. Bałem się. I… jej życie stało się moim życiem”.
Sofia przyglądała się wszystkiemu nie do końca rozumiejąc, ale czuła ciężar w powietrzu.
„Mamo…?” zapytał cicho.
