8Młoda córka gospodyni dała swój ostatni inhalator umierającemu milione

„Ja… Zrobiłam to, co uważałam za słuszne…” wyszeptała.

Alejandro spojrzał na nią.

“Myliłeś się… ale utrzymałeś moją córkę przy życiu.”

Potem znów spojrzał na Sofię.

“Nie wiem, czy zasługuję na to, żeby cię odzyskać…”

Sofia ścisnęła pusty inhalator w dłoni i powiedziała po prostu:

— Nie wiem, gdzie jest moje miejsce… ale wiem, że dziś pomogłem człowiekowi oddychać.

Alejandro uśmiechnął się przez łzy.

„Twoja prawdziwa matka postępowała dokładnie tak samo jak ty”.

I w tym momencie, w zimnym dworze, który przez dziesięć lat był mauzoleum, po raz pierwszy poczuło się coś, czego nie można było kupić:

życie.