Po pogrzebie męża wróciłam do domu, wciąż mając na sobie czarną sukienkę. Otworzyłam drzwi… i zobaczyłam teściową i ośmioro członków rodziny pakujących walizki jak w hotelu. „Ten dom jest teraz nasz. Wszystko, co należy do Bradleya, też. Ty, wynoś się” – powiedzieli, nawet nie ściszając głosu. Stałam bez ruchu przez chwilę… a potem się roześmiałam. Śmiałam się tak głośno, że wszyscy ucichli. Bo jeśli naprawdę wierzyli, że Bradley „nic nie zostawił”, to dlatego, że nigdy nie wiedzieli, kim naprawdę był… ani co podpisał przed śmiercią.

Księga Cichych Długów
Rozdział 1: Żałoba i rabusie
Wróciłam z cmentarza, czując przytłaczający ciężar wilgoci z kościoła św. Augustyna, który oblepiał moją czarną jedwabną suknię niczym druga, niechciana skóra. Powietrze w samochodzie było gęste od mdłego zapachu lilii pogrzebowych i metalicznego posmaku nagłego, nadmorskiego deszczu. Pchnęłam ciężkie dębowe drzwi naszego mieszkania, spodziewając się, że powita mnie głucha, dźwięczna cisza, która następuje po wielkiej stracie – taki spokój, w którym żal wreszcie może zdjąć buty i pozostać na dłużej.

Zamiast tego weszłam w gorączkowy ula aktywności, który pachniał chciwością i tanimi perfumami.