Wrzuciłem ubrania mojego 22-letniego syna do czarnych worków na śmieci i wystawiłem go za drzwi. Żona krzyczała, że jestem potworem. A po 20 minutach jego telefon zawibrował na kuchennym stole i przeczytałem wiadomość: „Jak stary jutro nie zmięknie, sprzedamy jego laptopa. I tak się nie zorientuje”.
Tego wieczoru wróciłem z pracy tak zmęczony, że nie mogłem normalnie rozpiąć kurtki. Palce miałem spuchnięte, plecy bolały, w głowie jeszcze szumiało od maszyn w zakładzie.
W kuchni Ewa stawiała Danielowi kolację.
On leżał na kanapie, nogi na stoliku, pilot w ręce. Nawet nie odwrócił głowy, kiedy wszedłem.
— Mamo, cola jest ciepła — powiedział. — Nie mogłaś jej włożyć do lodówki?
Nie wiem, czemu właśnie to mnie wtedy dobiło. Nie długi, o których jeszcze nie wiedziałem. Nie to, że od 3 miesięcy nie pracował. Nie to, że w wieku 22 lat żył obok nas tak, jakbyśmy byli obsługą.
Tylko to zdanie.
Cola jest ciepła.
Stałem w drzwiach i patrzyłem, jak moja żona z poczuciem winy bierze butelkę ze stołu, jakby naprawdę zrobiła coś złego.
— Wstań — powiedziałem.
Daniel powoli odwrócił głowę.
— Co?
— Wstań i zdejmij nogi ze stolika.
Ewa od razu stanęła między nami.
— Andrzej, nie zaczynaj. On ma trudny czas.
Ten „trudny czas” trwał u nas od dawna. Daniel nie pracował, bo „normalnej pracy nie ma”. Nie uczył się, bo „wszystko i tak jest ustawione”. Prawie codziennie prosił o pieniądze. Raz na telefon. Raz na dług. Raz na leki, których nikt nigdy nie widział.
Wtedy myślałem, że jest po prostu leniwy. Rozpuszczony. Bezczelny.
Nie wiedziałem, że to tylko wierzch.
— Tato — uśmiechnął się tak, jakbym był jakimś głupim sąsiadem. — Znowu chcesz robić wykład? Jutro, dobra? Jestem zmęczony.
I coś we mnie pękło.
Nie mądrze. Nie spokojnie. Po prostu pękło.
Poszedłem do jego pokoju, wziąłem z szafki czarne worki na śmieci i zacząłem wrzucać do nich rzeczy. Koszulki z podłogi. Buty. Ładowarki. Pudełka. Spodnie śmierdzące dymem.
— Co ty robisz? — wpadł za mną.
— Pakuję cię.
— Ty jesteś chory?
