Bo prawda, którą mu ukradli, nie była tylko słyszalna.
Prawda była taka, że ukradli mu całe życie.
Jedyną kobietę, która go kochała.
I jego syna, który mógł mieszkać gdzieś, o czym nic nie wiedział.
Zain stał dalej, trzymając list, a jego ręka drżała po raz pierwszy w życiu.
Słowa przed nim drżały, niczym stare łzy wyschnięte na papierze. Zainie, jeśli ten list do ciebie dotrze, to wciąż jest nadzieja. Nie mogłem się z tobą skontaktować. Twój wujek powiedział mi, że zgodziłeś się poślubić dziewczynę z wpływowej rodziny i że powiedziałeś, że jestem dla ciebie ciężarem. Wielokrotnie próbowałem się z tobą skontaktować, ale ich ludzie wciąż mnie zawracali.
Jego oddech stał się ciężki.
Czytał dalej.
Jestem w ciąży, Zeinie. Jeśli coś mi się stanie, szukaj swojego syna. Nazwę go Youssef.
Papier wypadł mu z ręki.
W całym pokoju zapadła cisza, zakłócana jedynie tykaniem zegara.
Tyk-tak.
Dźwięk, którego był pozbawiony przez całe życie, teraz przypominał mu młot uderzający w głowę.
Zein powoli podniósł wzrok na wuja,
Ezzata.
Gdzie mój syn?
Ezzat próbował się uspokoić, ale nie mógł.
Zein podszedł krok bliżej.
Odgłos butów Zeina na marmurowej posadzce sprawił, że doktor Refaat podskoczył.
Źle.
Ezzat krzyknął: „Ochraniałem imperium!”.
Zein chwycił go brutalnie za kołnierz garnituru po raz pierwszy od dzieciństwa. „A ja? Kto miałby mnie przed tobą chronić?!” Doktor Rifaat upadł na kolana. „Powiem ci wszystko, ale proszę, błagam cię, nie zabijaj mnie”.
Zain puścił go i spojrzał na lekarza.
Mężczyzna pocił się niekontrolowanie. Po tym, jak Layla uciekła ludziom Ezzata, miała wypadek na drodze do Ismailii. Ludzie myśleli, że nie żyje.
Serce Zaina stanęło.
„Myśleli, że nie żyje?”
„Tak, bo żyła”.
Adam sapnął z szoku.
Lekarz kontynuował: „Pewien właściciel farmy znalazł ją ranną i ukrył. Urodziła tam chłopca i zmarła kilka dni później”.
Nogi Zaina na chwilę się ugięły.
Oparł się o biurko.
Po raz pierwszy w życiu usłyszał, jak ból wyrywa mu się z piersi.
A chłopiec?
Lekarz przełknął ślinę. „Zabrano go do sierocińca pod fałszywym nazwiskiem”.
Zain powoli uniósł wzrok.
W jego wnętrzu szalała burza.
Nie tylko gniew.
To były całe lata, które mu skradziono.
Jego dzieciństwo.
Jego życie.
Jego głos.
Jedyna kobieta, która go kochała.
I jego syn.
Dwie godziny później wszystkie ulice Port Saidu stanęły w miejscu.
Czarne samochody Zaina wypełniły miasto.
Archiwa każdego starego schroniska, każdego domu opieki, każdego szpitala zostały siłą otwarte.
Adam był z nim cały czas.
W samochodzie Zain milczał.
Ale nagle usłyszał szum deszczu.
Spojrzał w okno.
Dźwięk był cichy i delikatny, a po raz pierwszy w życiu łzy spływały mu po twarzy, gdy słuchał deszczu.
Była 3 nad ranem.
Zadzwonił jeden z ludzi Zaina. Znaleźliśmy go.
Samochód gwałtownie się zatrzymał.
Serce Zaina waliło jak młotem.
Gdzie?
Stary warsztat mechaniczny w Dzielnicy Arabskiej. Młody mężczyzna
Nazywał się Youssef El-Refaey. Miał 22 lata.
Miejsce było małe i biedne.
W powietrzu unosił się zapach oleju i metalu.
Wysoki młody mężczyzna stał pod samochodem, naprawiając go ręcznie.
Miał proste ubranie, tłustą twarz, ale rysy twarzy były
jak kalka Zeina.
Te same oczy.
Ta sama postawa.
