…w czyim domu ona właściwie mieszkała? Tamtego wieczoru coś w niej pękło. W milczeniu założyła kurtkę i wyszła, zostawiając za sobą trzask drzwi. Przeszła do pobliskiego parku i długo chodziła wzdłuż alejek. Serce biło głucho, jakby ktoś przeglądał obcy scenariusz jej życia. Dwa dni później, odzyskawszy resztki spokoju, wróciła do rozmowy. Marek siedział z telefonem, nawet nie podnosząc wzroku. — Marek — wzięła głęboki oddech. — Musimy porozmawiać poważnie. Twoja mama… nie może przychodzić bez pytania. To moje mieszkanie, rozumiesz? Kupione długo przed nami. Podniósł wzrok. — Twoje? — spytał z niedowierzaniem. — Co to znaczy „twoje”? Przecież jesteśmy razem… — Formalnie i prawnie — moje — powiedziała spokojnie. — Zapłaciłam za nie jeszcze przed tym, jak się poznaliśmy. Marek zmarszczył brwi. — I co teraz? Mamie każesz mieszkać w hotelu, gdy przychodzi pomóc? To śmieszne. — Nie. Chcę tylko, żeby nie czuła się tu gospodynią — odparła cicho, ale stanowczo. — I żebyś jej w tym nie wspierał. Oparł się na oparciu kanapy. — Stałaś się egoistką. Nic ci nie pasuje. Mama gotuje, piecze, pomaga, a tobie tylko pretensje. Sprzeczka ciągnęła się długo, aż słowa zaczęły boleć.
— Mamo, nie powinnaś przychodzić.
Potem dodał, jakby mówił o rutynowym obowiązku: — Ty dokonasz przeszczepu.
— Zabroniłeś mi wejść na twoje drzewo. Ale wierzę, że twoje drzewo stoi dzięki komuś, kto nie miał twojej krwi.
„Poczekaj, aż Camille wpłaci koperty na wspólne konto. Nie rób nic wcześniej, bo zablokuje wszystko”.
Pewnej nocy, kiedy mój mąż kazał mnie aresztować na oczach wszystkich klientów naszej restauracji w Marsylii, oskarżając mnie o otrucie jego matki, nie zdawał sobie sprawy, że prawdziwy winowajca zostawił swoje odbicie w zwykłej butelce oliwy z oliwek.
