Kiedy policjantka podniosła przeciętą piżamę i znalazła pod łóżkiem zeszyt kar, stało się jasne, że telefon Hani nie był dziecięcą paniką, tylko ostatnią szansą przed nocą zaplanowaną przez Damiana

Marta weszła do pokoju pierwsza.

Nie podbiegła od razu do szafy, chociaż słyszała płacz Hani. Najpierw musiała zobaczyć, czy w środku nie ma nic, co mogłoby jej zagrozić. To był odruch wyćwiczony przez lata pracy: najpierw przestrzeń, potem dziecko, potem reszta.

Ale łóżko zatrzymało ją na sekundę.

Nie było już łóżkiem małej dziewczynki.

Ktoś zdjął kolorową pościel, koc w gwiazdki i pluszaki. Materac owinięto grubą, szeleszczącą folią, taką jak przy remontach. Na poduszce nie było poszewki. Przy ramie leżała rolka taśmy i mokra ścierka. Na krześle obok łóżka Damian ułożył ubrania Hani w równą kostkę, jakby przygotował je do spakowania.

Różowa piżama z kotkiem leżała na podłodze.

Przecięta na pół.

Nie przez przypadek.

Równo, od kołnierzyka w dół.

Marta poczuła w ustach metaliczny smak wściekłości.

— Haniu — powiedziała spokojnie, odwracając się w stronę szafy. — Możesz wyjść. On do ciebie nie podejdzie.

Drzwi szafy poruszyły się lekko.

Dziewczynka siedziała między workiem z zimowymi kurtkami a pudełkiem po butach. Miała na sobie za dużą bluzę, bose stopy i włosy przyklejone do wilgotnych policzków. W dłoni trzymała stary telefon, ekran był pęknięty w rogu.

Marta uklękła powoli.

— Jestem Marta. Przyjechałam po ciebie.

Hania spojrzała ponad jej ramieniem na Damiana stojącego w korytarzu przy Tomaszu.

Natychmiast skuliła się głębiej.

— On powiedział, że jak powiem, to mama mnie odda.

Marta nie spojrzała na Damiana. Bała się, że jeśli to zrobi, twarz zdradzi za dużo.

— Mama cię nie odda. Teraz najważniejsze, żebyś była bezpieczna.

Hania drgnęła.

— Nie chcę iść na nowe łóżko.

— Nie pójdziesz.

— On powiedział, że dzieci, które moczą prześcieradło, nie zasługują na kołdrę.

Tomasz zamknął oczy na ułamek sekundy.

Damian natychmiast się odezwał:

— Ona zmyśla. To jest dziecko. Ma problemy. Jej matka wszystko zostawia na mojej głowie, a potem ja wychodzę na potwora, bo próbuję wprowadzić zasady.

— Proszę milczeć — powiedział Tomasz.

— Nie będzie mi pan mówił, co mam robić w swoim domu.

— Będę, jeśli w tym domu dziecko dzwoni pod numer alarmowy z zamkniętego pokoju.

Damian zrobił krok, ale Tomasz natychmiast przesunął się tak, żeby zasłonić mu wejście.

— Jeszcze jeden krok i założę panu kajdanki.

Marta podała Hani swoją kurtkę.