Stałam obok generała Sterlinga – potężnego, imponującego mężczyzny o srebrnych włosach i oczach jak krzemień – w pobliżu holu.
Ciężkie stalowe drzwi się otworzyły.
Moi rodzice wyszli pierwsi. Krawat mojego ojca wyraźnie go dusił, a oczy mojej matki gorączkowo błądziły po przepastnej przestrzeni. Chloe rozpaczliwie kurczowo trzymała się ramienia Juliana. Jej makijaż był nałożony… Ciężką ręką, z wyrazem twarzy zastygłym w masce kruchej brawury.
W chwili, gdy ich wzrok spoczął na mnie, stojącego ramię w ramię z legendarnym czterogwiazdkowym generałem w murach fortecy, która należała do mnie, przestali oddychać.
„Panie i pani Vance” – zagrzmiał Sterling, a jego głos odbił się echem od szyby. „Witamy. Pewnie dusicie się pod ciężarem własnej dumy. Wychowaliście prawdziwego tytana”.
Usta mojego ojca otworzyły się, ale wydobył się z nich jedynie suchy chrap.
„Witaj, rodzino” – powiedziałem głosem gładkim, zimnym i całkowicie moim. „Mam nadzieję, że podróż przebiegła bezproblemowo? Proszę. Mamy tyle do omówienia”.
Stół w jadalni przypominał pole bitwy, przykryty delikatnym lnem.
Sterling strategicznie posadził mnie po swojej prawej stronie. Moja rodzina zgromadziła się po przeciwnej stronie mahoniowej przestrzeni, otoczona bezwzględnymi urzędnikami ds. zamówień publicznych Pentagonu i inwestorami z branży lotniczej.
Moja matka nerwowo wygładzała serwetkę na kolanach, szukając zrozpaczonej, pogrążonej w żałobie wdowy, którą z łatwością mogła zastraszyć. Ta dziewczyna nie żyła.
Kiedy podano drugie danie, prominentny urzędnik Departamentu Obrony pochylił się nad stołem w stronę moich rodziców. „To prawdziwy cud. Opracować Protokół Aegis, będąc w ciąży i pogrążoną w żałobie. Musieliście zapewnić jej niesamowite wsparcie”.
Głos mojej matki wibrował żałośnie i rozpaczliwie. „Oczywiście. My… daliśmy jej tyle przestrzeni, ile potrzebowała. Wierzyliśmy w nią bezwarunkowo”.
Kłamstwo było tak bezczelne, że poczułam metaliczny posmak w ustach. Powoli opuściłam srebrny widelec.
„Czy to prawda, mamo?” – zapytałam. Cały stół natychmiast ucichł.
Chloe wyczuła zbliżającą się eksplozję. Wbiła się z impetem, parskając wysokim, nerwowym śmiechem. „Clara zawsze była taką dziwaczną komputerową maniaczką! Ciągle majstrowała przy małych projektach hobbystycznych w swojej sypialni, podczas gdy Julian i ja byliśmy w prawdziwym przemyśle zbrojeniowym, dobijając prawdziwych interesów”.
Próbowała mnie skurczyć. Próbując skompresować mój mózg.
Gniew przekuł w możliwą do opanowania narrację.
Generał Sterling nawet na nią nie spojrzał. Wpatrywał się w kieliszek z winem. „Ten «hobbystyczny projekt», jak go nazywasz, jest obecnie integrowany z każdą siecią satelitarną Operacji Specjalnych na Ziemi. Uratuje tysiące amerykańskich istnień. To arcydzieło inżynierii taktycznej”.
Chloe spazmatycznie przełknęła ślinę.
