W lesie zrobiło się bardzo cicho.
Nawet psy ucichły.
Ayana weszła między drzewa.
Znała każdy korzeń, każdą dziuplę, każdą opadłą gałąź. Kroczyła przez tę polanę w deszczu, blasku księżyca, głodzie i spokoju. Ci mężczyźni wkroczyli na nią głośno, arogancko, wierząc, że dzicz jest pusta, skoro nie ma jej na białych mapach. To był ich błąd.
Czwarty mężczyzna przedzierał się przez kępę wawrzynu, wymachując karabinem na lewo i prawo.
Był młody. Może dwadzieścia lat. Rzadki zarost. Blizny po trądziku. Twarz, która w innym życiu mogłaby być zwyczajna. Twarz kogoś, kto postanowił polować na ludzi dla pieniędzy.
Ayana nie czuła litości.
Wspięła się, zanim dotarł do dębu, wciągając się na niską gałąź i rozpłaszczając się na niej, gdy przechodził pod nią. Kiedy wyszedł na otwartą przestrzeń, upadła.
Tomahawk uderzył go w bok głowy.
Upadł mocno.
Wylądowała na nim, kolanem przyciskając mu klatkę piersiową, jedną ręką zakrywając mu usta i zabiła go, zanim zdążył krzyknąć.
Gdy wstała, jej ramiona były czerwone aż po łokcie.
„Cztery.”
Za nią trzasnęła gałązka.
Odwróciła się.
Siwobrody przywódca stał pięć metrów od niej, a przód jego koszuli przesiąkał krwią z rany na gardle, która jakimś cudem nie zabiła go wystarczająco szybko. Twarz miał bladą, a brodę ciemną i splątaną. Pistolet trzymał wycelowany w jej pierś.
Ayana spojrzała na niego.
Polana zwężała się w kierunku czarnego okręgu beczki.
„Odpuść sobie” – wychrypiał.
Jego głos był zniszczony, mokry i szorstki.
Palce Ayany zacisnęły się na tomahawku.
„Odpuść sobie, albo cię powalę.”
Potrafiła rzucać. Nauczył ją ojciec. Z wysokości pięciu metrów mogłaby go trafić. Ale umierający palec wciąż mógł pociągnąć za spust. Jeśli tu spadnie, Josiah pozostanie pod deskami, dopóki nie przyjdą znowu ludzie, a następnym razem będzie ich więcej.
Upuściła tomahawk.
