Z lasu rosnącego na północ od polany dobiegł dźwięk przypominający rozrywający się świat.
Rozległ się okrzyk wojenny kilkudziesięciu głosów.
Potem nastąpiła strzelanina.
Spomiędzy drzew wyłonili się mężczyźni, pięćdziesięciu lub więcej, uzbrojeni w karabiny, pistolety, siekiery, noże, narzędzia rolnicze i furię. Czarni mężczyźni i kobiety. Wolni ludzie. Zbiegowie. Wygnańcy. Wśród nich było kilka białych twarzy, zahartowanych życiem na bagnach i z wyboru wiernością. Poruszali się z pewnością siebie ludzi, którzy znali ziemię pod nimi lepiej niż jakakolwiek armia.
Przybyli borsukowie.
Milicja rozbiła się niemal natychmiast.
Zaskoczenie zdziałało to, czego nie zdołała zrobić sama sprawiedliwość. Konie rżały. Ludzie strzelali na oślep. Porucznik krzyczał rozkazy, których nikt nie wykonywał. Ci, którzy stali, zostali ścięci. Ci, którzy uciekali, mogli biec, jeśli biegli wystarczająco szybko i zostawili broń za sobą.
Pięć minut.
To wystarczyło.
Pięć minut wystarczy, by teren przeznaczony pod egzekucję zmienił się w pole bitwy, a następnie w jego następstwa.
Dym unosił się między drzewami.
Wysoka, czarnoskóra kobieta z bliznami na jednym policzku podeszła do Ayany i Josiaha. Najpierw przecięła linę z szyi Ayany, a potem Josiaha.
