CZĘŚĆ 2
Daniel potrzebował kilku sekund, żeby zareagować.
„Mamo, co powiedziałaś?”
Margareta nie odpowiedziała od razu.
Ciągle patrzyła na Vanessę.
Nie na bliźniaki.
Na Vanessę.
Jakby za tą twarzą kryło się wspomnienie, o którym od lat próbowała zapomnieć.
Richard, ojciec Daniela, wyszedł z domu, gdy usłyszał krzyki.
„Co się dzieje?”
Na widok Vanessy również zamarł.
I wtedy Daniel zrozumiał coś jeszcze bardziej niepokojącego.
Oboje jego rodzice ją znali.
„Czy ktoś może mi wyjaśnić, co się do cholery dzieje?” – zażądał.
Vanessa zaczęła kręcić głową.
„Daniel, chodźmy.”
„Nie.”
„Dzieciaki są zmęczone.”
„Powiedziałam, że nie.”
Margareta powoli podniosła torbę z podłogi.
„Wejdź do środka.”
„Mamo…”
„Wejdź do środka.”
Jej ton nie znosił sprzeciwu.
Dziesięć minut później czwórka dorosłych siedziała w salonie.
Bliźniaki spały w nosidełkach.
Daniel skrzyżował ramiona.
Vanessa wpatrywała się w podłogę.
Margarita poszła do pokoju na piętrze.
Wróciła ze starym pudełkiem.
Położyła je na stole.
W środku były zdjęcia.
Dokumenty.
I pożółkła koperta.
Wyjęła zdjęcie i pokazała je Danielowi.
To była Vanessa.
O wiele młodsza.
Może dwadzieścia dwa lata.
Przytulała mężczyznę.
Daniel natychmiast go rozpoznał.
„Czy to… wujek Michael?”
Michael Carter.
Młodszy brat Richarda.
Zginął pięć lat wcześniej w wypadku samochodowym.
Margaret skinęła głową.
„Vanessa była z Michaelem”.
Daniel spojrzał na Vanessę.
„Znałaś mojego wujka?”
Nie odpowiedziała.
„Vanesso!”
„To było dawno temu”.
„Co znaczy „byłaś z Michaelem”?” zapytał Daniel.
Margareta gorzko się zaśmiała.
„To znaczy dokładnie to, o czym myślisz”.
Richard zamknął oczy.
„Margaret…”
„Nie. Tym razem nikogo nie ochronimy”.
Margareta wyciągnęła kolejne dokumenty.
„Sześć lat temu Michael zaręczył się z kobietą o imieniu Catherine. Dwa miesiące przed ślubem poznał Vanessę”.
Daniel spojrzał na swoją ukochaną.
„Ile miałaś lat?”
„Dwadzieścia trzy”.
„I co się stało?”
Vanessa zaczęła płakać.
„Zakochałam się”.
Margaret uderzyła pięścią w stół.
„Nie zakochałaś się! Dowiedziałaś się, kim on jest”.
Wszyscy ucichli.
Margaret kontynuowała:
„Michael właśnie otrzymał swoją część spadku po dziadku. Prawie osiemset tysięcy dolarów”.
Vanessa uniosła głowę.
„To nie ma z tym nic wspólnego…”
„To ma z tym wszystko wspólnego”.
Margareta otworzyła pożółkłą kopertę.
Były tam kopie przelewów bankowych.
„W niecałe dziewięć miesięcy Michael przelał sto dwadzieścia tysięcy dolarów na konto na twoje nazwisko”.
Daniel wstał.
„Co?”
„Powiedziałaś mu, że jesteś w ciąży”.
Vanessa zaczęła drżeć.
„Margaret, proszę”.
„Powiedziałaś mu, że dziecko jest jego. Michael zerwał zaręczyny, pokłócił się z całą rodziną i był gotowy cię poślubić”.
Richard wtrącił:
„Potem Vanessa podobno straciła dziecko”.
Słowo „rzekomo” zawisło w powietrzu.
Daniel spojrzał na Vanessę.
„Rzekomo?”
Margaret wyciągnęła kolejny dokument.
„Nie było ciąży”.
Vanessa zbladła.
Daniel wziął papier.
To była kopia raportu medycznego.
Margaret wyjaśniła:
„Catherine nabrała podejrzeń. Zatrudniła detektywa. Klinika, w której Vanessa rzekomo otrzymywała opiekę prenatalną, potwierdziła, że nigdy nie była tam pacjentką”.
„To nielegalne” – wyszeptała Vanessa.
„Może. Ale to wystarczyło, żeby Michael zaczął zadawać pytania”.
Richard dodał:
„A potem zniknęłaś”.
Margaret skinęła głową.
„Trzy dni po tym, jak Michael odkrył kłamstwo, Vanessa opróżniła wspólne konto, które założył na „dziecko” i odeszła”.
Daniel spojrzał na Vanessę jak na kogoś obcego.
„Ile pieniędzy?”
Margaret odpowiedziała:
„Siedemdziesiąt cztery tysiące dolarów”.
„To kłamstwo!” krzyknęła Vanessa.
Jedno z dzieci zaczęło płakać.
Pobiegła je podnieść.
Margarita spojrzała na nią z pogardą.
„Michael nie zgłosił tego, bo się wstydził. A osiem miesięcy później zmarł”.
„To był wypadek” – powiedziała Vanessa.
„Nigdy nie powiedziałam, że nie”.
Atmosfera stała się lodowata.
Daniel przeczesał włosy obiema dłońmi.
„To dlaczego nigdy mi nic nie powiedziałaś?”
Richard odpowiedział:
„Bo po śmierci Michaela twoja matka postanowiła wszystko zakopać. Myśleliśmy, że ta kobieta już się nigdy nie pojawi”.
Margarita wskazała na Vanessę.
„A teraz wchodzi do moich drzwi, niosąc dwójkę dzieci i mówiąc, że jedno z nich to mój wnuk”.
Vanessa wstała.
„Danielu, nie musimy tego słuchać. To, co się stało z Michaelem, miało miejsce, zanim cię poznałem”.
Daniel się nie poruszył.
„Czy wiedziałem, że miałeś romans z moim wujkiem?”
Cisza.
„Zadałem ci pytanie”.
„Nie”.
„Dlaczego?”
„Bo wiedziałem, że tak zareagujesz”.
Daniel parsknął suchym śmiechem.
„Jak to?”
„Osądzasz mnie po mojej przeszłości”.
„Twoja przeszłość z moim zmarłym wujkiem!”
Vanessa zacisnęła usta.
„Sam nie jesteś święty”.
To zdanie wystarczyło, żeby coś zapalić.
„Idealnie” – powiedział Daniel. „Więc przetestujmy”.
„Co?”
Jaki jest dowód?
„DNA”.
Vanessa cofnęła się.
Margaret wpatrywała się w nią.
„Jest”.
„Co?”
„Ta mina”.
Margaret wskazała na Vanessę.
„Taką samą minę zrobiłaś, kiedy Catherine zapytała o twoją ciążę”.
Daniel odwrócił się do niej.
„Vanesso, czy dzieci są moje?”
Otworzyła usta.
Zamknęła je.
„Oczywiście, że są twoje”.
„Więc nie masz się czego bać”.
„To noworodki. Nie zamierzam ich poddawać…”
„To wymaz z ust”.
„Nie”.
Zapadła kompletna cisza.
Daniel podszedł bliżej.
„Dlaczego nie?”
Vanessa zaczęła płakać.
„Bo mnie upokarzasz”.
„Zostawiłem dla ciebie żonę”.
„Nigdy cię o to nie prosiłam”.
„Przyszłaś do mojego domu z naszymi rzekomymi dziećmi!”
„Bo nalegałaś”.
„A Elena się ze mną rozwiodła!”
Po raz pierwszy Vanessa przestała płakać.
