Valeria myślała, że właśnie przeżywa najważniejszy dzień w swoim życiu. Jej ślub z Sebastiánem Alcázarem, meksykańskim piosenkarzem podziwianym przez tysiące, miał się odbyć za tydzień, a ona wciąż wierzyła, że mężczyzna, którego kochała przez pięć lat, jest jej schronieniem.
Jednak jedno zdanie zasłyszane w prywatnej szpitalnej sali roztrzaskało historię, którą zbudowała w swojej głowie.
„Jeśli Valeria przyjedzie na ten ślub z nienaruszoną twarzą, Renata nigdy nie będzie mogła zająć jej miejsca”.
Valeria leżała nieruchomo pod bandażami, udając, że wciąż jest nieprzytomna. Nie wiedziała, czy jest gotowa spojrzeć na własną twarz po ataku, którego doznała kilka godzin wcześniej, ale nie mogła sobie też wyobrazić, że prawdziwy cios nie będzie odbijał się w lustrze.
Wszystko zaczęło się po przymiarce sukni w Polanco. Jej matka, Elena, chciała ją odprowadzić do domu, ale Valeria postanowiła zatrzymać się, żeby kupić kwiaty dla babci.
Nigdy nie dotarła na miejsce.
Po drodze jakiś mężczyzna zawołał ją po imieniu.
Powiedział jej, że ma zdjęcie dla Sebastiána.
Zareagowała z automatycznym uśmiechem, jak każdy, kto otrzymuje znak związany z ukochaną osobą.
Potem pojawiła się butelka.
Płyn wylał się na jedną stronę jej twarzy, a ból był natychmiastowy. Ludzie wokół niej rzucili się na pomoc. Ktoś poprosił o wodę. Ktoś inny wezwał karetkę.
Potem zapadła tylko ciemność.
Kiedy obudziła się w szpitalu, jej twarz była zasłonięta. Postanowiła nie otwierać oczu, ponieważ wciąż nie mogła znieść myśli o utracie obrazu, który Sebastián całował przez tyle lat.
Ale wtedy usłyszała głosy.
To był Rodrigo, menedżer Sebastiána.
Nie brzmiał na zaniepokojonego losem ofiary. Brzmiał na wściekłego z powodu decyzji, której nie rozumiał.
„Mogłeś zerwać z Valerią. Mogłeś odwołać ślub. Po co płacić komuś za zrobienie jej czegoś takiego?”
Odpowiedź Sebastiána była spokojna.
Zbyt spokojnie.
Powiedział, że jeśli zerwie z nią tydzień przed ceremonią, cały Meksyk zacznie szukać odpowiedzi na temat Renaty. Zależało mu na tym, żeby Valeria nie mogła przyjść i żeby opinia publiczna uwierzyła, że jest zrozpaczonym chłopakiem.
Wizerunek był dla niego ważniejszy niż kobieta leżąca zaledwie kilka kroków od niego.
Rodrigo zapytał go, dlaczego posunął się tak daleko.
Sebastián odpowiedział, że chroni swoją karierę.
Potem powiedział coś, czego Valeria nigdy nie zapomni.
Zapewnił ją, że jeśli będzie miała blizny, łatwiej będzie jej zatrzymać ją przy sobie. Da jej dom, pieniądze i opiekę. Myślał, że po tym, co się stało, będzie od niego zależna na zawsze.
Valeria poczuła, jak coś w niej pęka, ale nie drgnęła ani jednym mięśniem.
Najboleśniejsza prawda miała dopiero nadejść.
Sebastián mówił o trzech poronieniach, które Valeria straciła.
Trzy razy budziła się na izbie przyjęć z przekonaniem, że jej ciało ją zawiodło.
Trzy razy ją przytulił i powiedział, że to nie jej wina.
Teraz usłyszała inną wersję.
Według Sebastiána te poronienia nie były tragedią, której razem doświadczyli. Były częścią czegoś zaplanowanego.
Wspomniał o Salgado i mówił o leczeniu, witaminach i modyfikacji dawek. Powiedział, że zrobił wszystko, co konieczne, aby zapobiec jej ponownej ciąży.
Valeria pamiętała każde opakowanie suplementów, które osobiście jej dostarczył.
Pamiętała jego słowa.
„Zaufaj mi”.
Przez lata myślała, że jej ciało ją zdradziło. W tym momencie zrozumiała, że osoba, która miała się nią opiekować, podejmowała decyzje o jej życiu bez jej wiedzy.
Ale nadal nie znała pełnego powodu.
Rodrigo zapytał, dlaczego Sebastián zrobił coś takiego.
