Mój mąż uderzył mnie tak mocno, że złamały mi się trzy żebra, bo uderzyłam jego kochankę. Zadzwoniłam do ojca i powiedziałam: „Tato, nie pozwól, żeby ktokolwiek w tej rodzinie uniknął kary”.

To był wybór.

Wybrał ją.

I gardził mną na tyle, by wierzyć, że będę milczała.

„Przeprosisz” – powiedział.

Zaśmiałam się.

Krótki śmiech.

Bolesny.

„Przeprosisz?”

I tak zrobił.

Bez policzka.

Bez pchnięcia.

Kopniak.

Prosto w żebra.

Usłyszałam trzask.

Ostry, okropny, niemal nierealny dźwięk.

Powietrze uleciało z moich płuc.

Upadłam na bok.

Moja głowa uderzyła o podłogę.

Chciałam oddychać, ale nic z tego.

Ból przeszył mnie niczym palące ostrze.

„Wstawaj” – powiedział Antoine chłodno. „Przestań się tak teatralnie zachowywać”.

Nie mogłam.

Każda próba oddychania przypominała wbijanie noża w moją pierś.