Mocniej ścisnęłam kierownicę, żeby się nie zawaliła w tym momencie.
„Już się zawaliłaś” – odpowiedziałam.
Pojechaliśmy do domu.
Naszego domu.
Małego.
Pełnego rysunków na ścianach kuchni, zapomnianych węzłów na sofie, kolorowych słoików ze słodyczami na stole i życia rozlewającego się w każdym kącie.
Przed pójściem spać poszłam
Przykryj je.
Marina przytuliła starego pluszowego misia.
Pysk Sofii był lekko otwarty, spała twardo.
Stałam tam, obserwując je obie.
Dwie dziewczyny.
Te same dwie dziewczyny, które kiedyś rzuciły klątwę.
A w tym prostym pokoju, oświetlonym żółtym światłem z korytarza, zrozumiałam ogrom cudu.
Nie zniszczyły mnie.
Ocaliły mnie.
Bez nich mogłabym nigdy nie znaleźć siły, by powiedzieć prawdę.
Może nigdy bym nie walczyła.
Może on nigdy by nie odszedł.
Uklękłam przy łóżku i cicho płakałam.
Ale nie płakałam z bólu.
Płakałam z wdzięczności.
Następnego ranka obudziłam się przed budzikiem.
Otworzyłam okno.
Słońce łagodnie wschodziło.
Z ogrodu sąsiedniego domu dobiegał śpiew małego ptaszka.
Nie było żadnych okrzyków.
Nie było strachu.
Nie było za mną ciężkich kroków.
