Czuję puls w gardle.
„Jaki dom?” – usłyszałam siebie, a mój głos brzmiał cienko i piskliwie. „Nie mam domu, babciu. Mam kosz z ubraniami i numer na liście oczekujących”.
Evelyn patrzyła na mnie, jakbym mówiła językami. Widziałam, jak wirują w jej oczach obliczenia – liczyła liczby, terminy, możliwości.
Laya pociągnęła mnie za rękaw. „Mamo” – wyszeptała, szeroko otwierając oczy z bolesną nadzieją. „Czy mamy dom?”
Spojrzałam na nią z góry i moje serce znów się rozbiło.
„Nie, kochanie” – powiedziałam delikatnie. „Nie mamy”.
Twarz Evelyn znieruchomiała. Kiedy babcia zastygła w bezruchu, zazwyczaj oznaczało to, że coś zaraz się zepsuje. Podeszła bliżej, ignorując mnie, i przykucnęła przed Layą.
To było szokujące. Evelyn Hart nie przykucnęła. Siedziała na meblach, które kosztowały pięć cyfr. Ale ona była tam, zniżając się do poziomu oczu mojej córki, ignorując brud chodnika.
„Jesteś Laya, prawda?” zapytała.
„Tak” – wyszeptała nieśmiało Laya.
Wyraz twarzy Evelyn złagodniał na chwilę. „To piękne imię”.
Potem wstała, a jej wzrok znów zwrócił się ku mnie. Miękkość zniknęła, zastąpiona przez zimną stal.
„Wsiadaj do samochodu” – powiedziała.
„Babciu, nie mogę…”
„Wsiadaj. Do.Samochodu” – powtórzyła. W jej tonie nie było miejsca na negocjacje. To był rozkaz.
Poczułam, jak gorąco uderza mi do twarzy – złość, zażenowanie, ulga, wszystko splątane w duszącą plątaninę. Evelyn otworzyła tylne drzwi sedana. Zawahałam się.
Laya spojrzała na mnie. „Mamo” – powiedziała cicho i spokojnie. „W porządku”.
Fakt, że moja sześcioletnia córka mnie pocieszała, był ostatnią kroplą. Skinęłam głową.
„W porządku”.
Laya wsiadła pierwsza, ściskając plecak jak tarczę. Wślizgnęłam się obok niej, niemal oczekując, że ktoś zapuka w szybę i powie mi, że to wszystko pomyłka, że nie wolno mi opuścić ubóstwa, w które popadłam.
Gdy drzwi się zamknęły, zamykając nas w pluszowej, pachnącej skórą ciszy, Evelyn nie od razu ruszyła. Siedziała z rękami lekko opartymi o kierownicę, patrząc prosto przed siebie.
Potem przemówiła, jej głos był spokojny i przerażający.
„Do wieczora” – powiedziała – „dowiem się, kto to zrobił”.
Ścisnął mi się żołądek.
„Babciu” – powiedziałam, pochylając się do przodu. „Nie rozumiem. Kto co zrobił?”
„Nie” – odparła, patrząc mi w oczy w lusterku wstecznym. „Nie wiesz. I to mówi mi wszystko, co muszę wiedzieć”.
Wyciągnęła telefon, wybrała jeden kontakt i przełączyła na głośnik.
„Zadzwoń do Adama”.
