„Moja siostra poprosiła mnie o opiekę nad siostrzenicą na weekend, więc zabrałam małą dziewczynkę na basen z córką. W przebieralni moja córka krzyknęła: »Mamo! Spójrz na TO!«. Delikatnie podniosłam ramiączko kostiumu kąpielowego mojej siostrzenicy… i zamarłam. Był tam nowiutki opatrunek pooperacyjny i małe nacięcie ze szwami, jakby ktoś jej coś zrobił… niedawno. »Upadłaś?« – zapytałam. Pokręciła głową i wyszeptała: »To nie był wypadek«. Złapałam kluczyki i pojechałam prosto do szpitala. Dziesięć minut później siostra napisała mi SMS-a: »Odwróć się. Już«”.

Zmianę usunięto całkowicie.

Badania nie wykazały żadnych oznak rozprzestrzeniania się.

Oczywiście konieczne będą regularne kontrole przez kilka miesięcy.

Wizyty kontrolne.

Ostrożnie.

Wizyty kontrolne.

Ale wszystko wskazywało na to, że interweniowali w porę.

„Zabieg przebiegł bardzo dobrze” – powiedział dr Morel, patrząc na Camille, a potem na mnie. „Rozumiem szok. Ale dziś, w tym pokoju, najprawdziwszym uczuciem jest ulga”.

Camille wybuchnęła płaczem.

Ja też.

Nawet Léa zaczęła płakać, mimo że prawdopodobnie rozumiała tylko połowę z tego, co zostało powiedziane.

Inès, siedząc na krześle z naklejką jednorożca na swetrze, spojrzała na każdego z nas.

„Więc ten paskudny mały robaczek naprawdę zniknął?”

Lekarz się uśmiechnął.

„Zniknął, mistrzu”.

Inès zastanowiła się przez kilka sekund.