Na urodzinach mojej siostrzenicy poprosiłam rodzinę, żeby pilnowali córki, podczas gdy ja będę się oddalać, żeby odebrać jej prezent. Kiedy wróciłam, córki już nie było. Moja siostra uśmiechnęła się złośliwie i powiedziała: „I tak by zepsuła imprezę. Ta dziewczyna powinna nauczyć się siedzieć cicho”. Panika ogarnęła mnie, gdy przeszukiwałam dom. Kiedy w końcu znalazłam córkę, cuchnęła tabletkami nasennymi i nie chciała się obudzić. Błagałam ich, żeby zadzwonili pod 911 – ale moja siostra wybuchła, rozbijając mi głowę butelką wina, żeby mnie uciszyć. To, co się potem wydarzyło, wprawiło wszystkich w absolutny szok.

Szłam w kierunku domu, przeciskając się przez tłum śmiejących się dzieci i pijących dorosłych. Weszłam do kuchni, przeszukałam ogromną designerską torebkę mamy, znalazłam klucze i wyszłam frontowymi drzwiami na okrągły podjazd. Bagażnik był zablokowany, przez co musiałam przez kilka męczących minut mocować się z zamkiem, zanim w końcu wyjęłam aksamitne pudełko na biżuterię.

Załatwienie sprawy zajęło mi dokładnie piętnaście minut.

Pospiesznie przeszłam przez dom, ściskając w dłoniach ciężkie pudełko z prezentem. Gdy wyszłam na tylne patio, oślepiające popołudniowe słońce uderzyło mnie w oczy. Rozejrzałam się po morzu dzieci, szukając jaskrawożółtej sukienki Rosie.

Sprawdziłam dmuchany zamek. Sprawdziłam stanowisko klaunów. Sprawdziłam stoliki z przekąskami.

Nic.

Serce zaczęło mi walić w piersiach. Zimny ​​pot oblał mi kark.

Przeciskałam się przez tłum, gorączkowo rozglądając się. Znalazłam Natalie i moją mamę wciąż stojące przy stole z tortem. Stukały się kieliszkami z winem, śmiejąc się z żartu, który właśnie opowiedział jeden z kolegów Prestona.

Rosie nigdzie nie było widać.