Gérard zadzwonił do córki dwa miesiące przed ceremonią.
„Mamy drobny problem z płynnością finansową. Brakuje nam 12 000 euro, żeby sfinalizować umowy z dostawcami”.
Camille milczała.
„Mogłabyś dać zaliczkę” – kontynuował. „Po tym wszystkim, co ten związek może przynieść twojemu bratu…”
„Nie”.
Słowo padło, zanim zdążyła je przerwać.
Jej ojciec zaśmiał się sucho.
„Słucham?”
„Julien i ja mamy kredyt, dziecko i własne projekty”. Nie zapłacę za ten ślub.
Gérard rozłączył się bez pożegnania. Od tego dnia Camille nigdy nie była pytana o nic. Zgodnie z planem miejsc, ona, Julien i Zoé zostali umieszczeni z tyłu oranżerii, w pobliżu wahadłowych drzwi do strefy obsługi. Jej nazwisko nie pojawiło się na zaproszeniu wśród najbliższej rodziny.
Julien poprosił ją, żeby nie szła.
„Chcą, żebyś przyszła tylko po to, żeby mogli powiedzieć, że ich rodzina jest idealna”.
„Zoé jest podekscytowana tym, że założy swoją sukienkę” – odpowiedziała Camille. „Zostaniemy jeszcze kilka godzin. Uśmiechniemy się, a potem wyjdziemy”.
Zoé miała na sobie jasną sukienkę haftowaną drobnymi kwiatkami. Powoli się obróciła, żeby spódnica się poruszała.
„Mamo, myślisz, że pozwolą mi zatańczyć po torcie?”
„Oczywiście, kochanie”.
Camille uśmiechnęła się, ale zauważyła, że Monique nie przyszła powitać wnuczki. Była zbyt zajęta przedstawianiem Théo dalekim kuzynom jako „przyszłego wielkiego przedsiębiorcę w rodzinie”.
Około 21:00 telefon Juliena zawibrował. Jego firma czekała sześć miesięcy na zatwierdzenie dużego kontraktu na transport do szpitala. Musiał natychmiast odebrać.
„Wychodzę na dziedziniec” – powiedział. „Nic tu nie słyszę”.
„Proszę bardzo. Nie ruszamy się”.
Pocałował Zoé, położył dłoń na ramieniu Camille i wyszedł bocznymi drzwiami.
Niecałe 10 minut później zespół przestał grać.
Théo wszedł na scenę z mikrofonem. Na jego twarzy malował się niepokój zbyt dramatyczny, by mógł być autentyczny.
„Przepraszam wszystkich. Mój telefon zniknął ze stołu prezydialnego”.
Po sali rozległy się szmery.
„To zupełnie nowy iPhone. Zawiera moje służbowe dane logowania, potwierdzenia podróży poślubnej i poufne dokumenty. Proszę osobę, która go zabrała, o natychmiastowy zwrot”.
Camille poczuła ucisk w żołądku. Znała ten głos. To był ten, którym posługiwał się Théo, zanim wskazał na kogoś palcem.
Zszedł z podestu i podszedł prosto do ich stolika. Monique, Gérard, Constance i rodzice panny młodej poszli za nim.
Théo zatrzymał się przed Zoé.
„Wcześniej kręciła się wokół prezentów”.
Camille wstała.
„To nieprawda. Została ze mną”.
„Zawsze o niej kłamiesz” – warknęła Monique.
Zoé skuliła się obok swojej matki.
„Nic nie wzięłam”.
Théo chwycił małą dżinsową kurtkę wiszącą na oparciu krzesła. Camille próbowała ją oddać, ale sięgnął do kieszeni i wyciągnął telefon.
W sali zapadła ciężka cisza.
