Wyczołgałem się z ruin tortu, porzucając karabin i dobywając noża bojowego, który uwolniłem od pierwszego strażnika. Wyskoczyłem z cienia akurat w chwili, gdy strzelec uniósł broń.
Uderzyłem w niego z boku, wbijając mu ramię w żebra. Gdy się zatoczył, objąłem go ramieniem za szyję, stosując duszenie zza pleców, jednocześnie wbijając głowicę noża w skroń. Oczy wywróciły mu się w tył i upadł, bezwładnie oparty o kamień.
Na tarasie zapadła cisza, przerywana jedynie odległym wyciem zbliżających się syren i stłumionymi szlochami gości, którzy zdążyli już wejść do środka.
Wstałem, ciężko dysząc, ocierając lukier i smugę krwi napastnika z policzka. Spojrzałem na Catherine.
Wpatrywała się we mnie. Jej nieskazitelne włosy przypominały ptasie gniazdo. Jej designerska sukienka była w ruinie. Ale wyraz jej oczu diametralnie się zmienił. Arogancja zniknęła, zastąpiona wstrząsającą świadomością.
„Ty… ty nas uratowałaś” – wyszeptała Catherine drżącym głosem.
Schyliłam się i wyciągnęłam w jej stronę zrogowaciałą, poplamioną tłuszczem dłoń. „Dasz radę chodzić, Catherine?”
Wzięła mnie za rękę i pozwoliła mi podnieść się na nogi. Amanda rzuciła się na mnie, wtulając twarz w moje poszarpane ramię i szlochając niekontrolowanie. Dziewczyna, która nazwała mnie „poszukiwaczką złota”, teraz trzymała się mnie jak liny ratunkowej.
„Przepraszam” – wyszeptała Amanda w moją skórę. „Bardzo, bardzo przepraszam za wszystko, co powiedziałam”.
„Schowaj głowę i wejdź do środka” – rozkazałam cicho. „Jeszcze nie jesteśmy bezpieczni”.
Jake podbiegł, zabezpieczając powalonych mężczyzn plastikowymi opaskami zaciskowymi, które wyciągnął z ich kamizelek taktycznych. „Taras czysty. Załatwiłem tego w środku. Próbował uciec przez okno w kuchni”.
