David wyrwał jej kartę z ręki, z przekrwionymi oczami. „To niemożliwe! Mam pół miliona na tym koncie!”
Mozolnie bawił się aplikacją bankowości mobilnej. Na ekranie pojawił się czerwony komunikat
To było jak wyrok śmierci: KONTA ZASTRZEŻONE. WNIOSKODAWCA: CATHERINE COLEMAN. POWÓD: OCZEKUJĄCE POSTĘPOWANIE SĄDOWE O ROZPROSZENIE MAJĄTKU.
W tym samym momencie, osiem kilometrów dalej, koła Boeinga 777 wbiły się w kadłub, gdy mijaliśmy panoramę Nowego Jorku. Chloe liczyła chmury. Aiden w końcu zasnął, oparty o moje ramię. Spojrzałam na Ocean Atlantycki, rozległą, błękitną przestrzeń wolności, i zamknęłam oczy.
Gospodyni domowa, którą tak pogardzali, spędziła ostatnie sześć miesięcy jako duch w księgach rachunkowych. Każde nocne „spotkanie biznesowe”, w którym uczestniczył David, było nocą, którą spędziłam ze Stevenem, dokumentując każdy grosz przelany do Allison, każdy „wydatek biznesowy”, który w rzeczywistości stanowiła biżuteria, i każdą lukę podatkową, którą David niezdarnie próbował wykorzystać.
Myślał, że jestem słaba, bo milczałam. Nie zdawał sobie sprawy, że czekam tylko na lot o 10:03.
Rozdział 4: Finansowa apokalipsa
Kiedy słońce zaczęło zachodzić nad Atlantykiem, biuro Davida w Midtown na Manhattanie wyglądało jak miejsce zbrodni. Agenci IRS systematycznie pakowali dyski twarde i księgi rachunkowe. Megan i Linda siedziały w holu, a ich designerskie torebki nagle wyglądały żałośnie na tle trwającego federalnego audytu.
David stał na środku swojego biura, obserwując, jak przejmują jego komputer. „Andrew, powiedz mi, że to pomyłka” – błagał.
Andrew nawet nie podniósł wzroku znad swojego biurka. „Nie ma żadnej pomyłki, David. Mają wszystko. Każdy przelew na konto osobiste Allison. Każdy przelew za mieszkanie. Mają nawet nagranie z monitoringu z biura nieruchomości, gdzie podpisałeś dokumenty”.
„Jak?” – wydyszał David. „Byłem ostrożny”.
