„Oddajcie mi moją córkę”.
Carmen przytuliła dziecko do piersi.
„Śpi. Wystraszysz ją”.
Andrés zniżył głos, jego wyraz twarzy był zimny.
Jak metal.
„Wiem, co robisz, mamo”.
A Mariana zrozumiała, że najgorsze dopiero się zaczyna.
Nie mogła uwierzyć w to, co miała odkryć.
CZĘŚĆ 2
Mariana była zamknięta w sali konferencyjnej, a jej telefon komórkowy drżał w palcach.
Na ekranie Andrés stał przed Doñą Carmen, ale nie wyglądał na tego odległego, wyczerpanego mężczyznę, którego Mariana wyobrażała sobie od tygodni. Wyglądał na zranionego. Wściekłego. Wewnętrznie załamanego.
„O czym ty mówisz?” zapytała Carmen, próbując iść w stronę korytarza.
Andrés zablokował jej drogę.
„Nie udawaj głupiej. Słyszałam cię”.
Carmen uniosła brodę.
„Jestem twoją matką. Nie mów do mnie w ten sposób”.
„Jesteś moją matką, a nie właścicielką mojej córki”.
Mariana poczuła, jak jej dłonie stygną.
Doña Carmen spojrzała w stronę przenośnego łóżeczka, a potem w stronę drzwi, jakby kalkulując drogi ucieczki.
Andrés kontynuował:
„W zeszłym tygodniu wróciłem po papiery. Nie wydałem z siebie ani jednego dźwięku, bo rozmawiałem przez telefon. Słyszałem cię w pokoju. Za każdym razem, gdy Renata zaczynała zasypiać, uderzałeś pięścią w ścianę. Potem wołałeś moje imię. Potem pokazywałeś jej moje zdjęcie”.
Mariana zakryła usta dłonią.
Carmen parsknęła suchym śmiechem.
„Zmyślasz”.
„Widziałam też małego siniaka na jej ramieniu”.
„Niemowlęta uderzają się o byle co”.
„Miała trzy miesiące, mamo”.
Głos Andrésa się załamał.
„Co jej zrobiłeś?”
Doña Carmen przestała na chwilę udawać. Jej wzrok, zawsze tak łagodny dla Mariany, stwardniał.
„Nauczyłam ją odróżniać”.
„Rozróżniać co?”
„Kogo ona naprawdę obchodzi?”
Mariana miała ochotę zwymiotować.
W tym momencie wszystko zaczęło się układać z nieznośnym okrucieństwem: różowy kombinezon zniknął, płacz na dźwięk męskich kroków, sposób, w jaki Doña Carmen zawsze pojawiała się w samą porę, by „uratować” Renatę, łatwość, z jaką dziecko uspokajało się w jej ramionach.
Andrés zrobił krok w jej stronę.
„Nigdy więcej jej nie dotykaj”.
Carmen cofnęła się, ale nie ze strachu. Zrobiła to z jadowitym spokojem.
„I myślisz, że Mariana ci uwierzy? Ona już w ciebie wątpi. Lekarz widział, jak płacze z tobą. Wszyscy pomyślą, że to ty jesteś problemem”.
Andrés stał bez ruchu.
Mariana, po drugiej stronie miasta, przestała oddychać.
Carmen ledwo się uśmiechnęła.
„Zajmuję się nią cały dzień. Wiem, co je, jak śpi, kiedy płacze. Przychodzisz późno, zmęczona, z tą swoją zwiędłą twarzą. Kto twoim zdaniem będzie wyglądał niebezpiecznie?”
„Jesteś chora” – powiedział Andrés.
„Nie. Robię to, czego ty nie umiesz. Mariana wróciła do pracy, jakby dziecko było tylko kolejnym obowiązkiem. Nie wiesz nawet, jak ją trzymać, nie wyglądając na niezręczną. To dziecko potrzebuje prawdziwej matki”.
„Renata już ma matkę”.
„Nieobecną matkę”.
To zdanie uderzyło Marianę jak grom z jasnego nieba.
Od tygodni walczyła z tym poczuciem winy. Doña Carmen o tym wiedziała. Pielęgnowała je łagodnymi słowami, ofiarnymi uśmiechami i idealnymi zdjęciami wysyłanymi w południe.
„Nie mogę uwierzyć, że jesteś do tego zdolna” – powiedział Andrés.
„Wychowywałam cię sama” – odpowiedziała Carmen. „Poświęciłem dla ciebie życie. A teraz, kiedy w końcu w tym domu pojawiła się mała dziewczynka, myślisz, że będę siedział i patrzył, jak dwie zapracowane profesjonalistki ją rozpieszczają?”
Andrés wyciągnął komórkę.
„Zadzwonię na policję”.
