Oczy Carmen rozszerzyły się, ale niemal natychmiast odzyskała panowanie nad sobą.
„Zrób to. Powiem, że wszedłeś agresywnie, że na mnie nakrzyczałeś, że próbowałeś mi odebrać dziewczynkę. Mam 62 lata, Andrés. Jestem babcią. A ty jesteś człowiekiem z temperamentem”.
Mariana nie mogła dłużej usiedzieć w miejscu.
Złapała torebkę, wybiegła z sali konferencyjnej i omal nie wpadła na kolegę na korytarzu.
„Wszystko w porządku?”
„Nie” – odpowiedziała bez zatrzymywania się.
Zjeżdżając windą, otworzyła aplikację aparatu i zaczęła nagrywać w chmurze. Każde słowo było zapisywane.
Na ekranie Andrés wciąż stał przed Carmen.
„Oddaj mi ją” – powtórzył.
Carmen spojrzała na Renatę, a potem na syna.
I wyszeptała coś, co przemieniło strach Mariany w czystą wściekłość:
„Skoro nie może być moja, to ja też nie pozwolę jej być twoją”.
Mariana dotarła na parking z bijącym sercem.
Prawda jeszcze nie do końca wyszła na jaw.
A kiedy to nastąpi, nikt w tej rodzinie już nigdy nie będzie taki sam.
CZĘŚĆ 3
Mariana wracała do domu z jedną myślą w głowie: dotrzeć tam, zanim Doña Carmen zrobi coś nieodwracalnego.
Ruch uliczny na Avenida Patria przypominał okrutny żart. Każde czerwone światło przyprawiało ją o gęsią skórkę. Każda ciężarówka zatrzymująca się przed nią wywoływała u niej przekleństwo. Włożyła telefon komórkowy do uchwytu na kubek, włączyła dźwięk z kamery i podsłuchiwała, co dzieje się w jej salonie.
„Zgłoszę cię” – powiedział Andrés.
„Z jakim dowodem?” – odpowiedziała Carmen. „Z twoimi podejrzeniami? Z kamerą, którą Mariana tam umieściła, bo też ci nie ufa?”
Mariana zacisnęła dłonie na kierownicy.
„Nie, Carmen” – wyszeptała. „Nie teraz”.
Podczas transmisji na żywo Renata zaczęła płakać. Nie głośno. Tylko cicho, przestraszonym jękiem.
„Daj mi to” – powiedział Andrés ciszej. „Proszę. To jest
„Moja córka”.
„Ona nawet nie wie, kim jesteś” – odpowiedziała Carmen.
„Bo zrobiłaś jej krzywdę, żeby się mnie bała”.
Zapadła cisza.
Potem Carmen odezwała się chłodem, jakiego Mariana nigdy wcześniej u niej nie słyszała.
„Dzieci przyzwyczajają się do tego, czego się ich uczy”.
Mariana poczuła, jak coś w niej pęka.
Kiedy dotarła na strzeżone osiedle, ledwo czekała, aż brama wjazdowa się otworzy. Wjechała za szybko, zaparkowała po drugiej stronie ulicy przed domem i wyskoczyła. Dwa razy spróbowała włożyć niewłaściwy klucz, zanim otworzyła drzwi.
Gdy weszła do środka, scena zamarła.
Andrés stał przy stole w jadalni, z twarzą wykrzywioną wściekłością, ściskając w dłoni telefon komórkowy. Carmen trzymała Renatę przy oknie. Oczy dziecka były zaczerwienione, wyczerpane szokiem.
W chwili, gdy zobaczyła Marianę, wyraz twarzy Carmen się zmienił.
To było przerażające.
Twarda, zaborcza i okrutna kobieta na zdjęciu zniknęła w jednej chwili. Powróciła krucha babcia, męczennica w beżowym swetrze, kobieta, która nosiła słodkie bułeczki i nazywała ją „moją małą” słodkim głosem.
„Mariana, dzięki Bogu!” krzyknęła, powstrzymując łzy. „Andrés oszalał. Przyszedł krzycząc, próbował odebrać mi dziecko”. „Tylko ją chroniłam”.
Mariana powoli podeszła do niej.
„Oddaj mi moją córkę”.
Carmen zamrugała.
„Kochana, nie rozumiesz. On jest zdenerwowany. Dziewczyna z jakiegoś powodu się go boi”.
„Oddaj mi moją córkę”.
Głos Mariany nie podniósł się. Nie musiał.
Carmen spojrzała na Andrésa, a potem na Marianę, szukając w niej pęknięć. Zawsze była w tym mistrzynią. Znajdowała niepewności, poczucie winy, ciszę. Rozchyliła je delikatnie palcami, aż stały się ranami.
Ale tym razem Mariana już dostrzegła potwora za czystym obrusem.
Carmen podała jej Renatę z wyrachowaną powolnością. Mariana przytuliła dziecko do piersi i poczuła jego ciepło, przyspieszony oddech, maleńkie paluszki wczepione w bluzkę.
Potem wyjęła telefon komórkowy.
Nagranie wciąż grało.
„Widziałam cię” – powiedziała Mariana.
Carmen pozostała nieruchoma.
„Widziałam, jak przyznałaś, że nauczyłaś ją strachu. Słyszałam, jak mówiłaś, że jeśli nie może być twoja, to nie pozwolisz jej też być Andrésem”.
Twarz Carmen zbladła.
„Nie wiesz, jak zinterpretować to, co usłyszałaś”.
Mariana zaśmiała się krótko i gorzko.
„Oczywiście, że wiem”. Wiem też, że różowy pajacyk zniknął, bo był na nim ślad. Wiem, że za każdym razem, gdy Andrés wchodził, Renata płakała, bo ty już wcześniej kojarzyłaś jego obecność z biciem, strachem i bólem. Wiem, że wykorzystywałaś moje poczucie winy jako pracującej matki, żeby zwątpić w mojego męża.
Andrés zamknął oczy. Łza spłynęła mu po policzku.
„Mariana…”
Ledwo na niego spojrzała, nie z wyrzutem, ale z ogromnym smutkiem.
„Wybacz mi, że zwątpiłam”.
