Po raz pierwszy w życiu miał na sobie piżamową koszulę z krótkim rękawem. Czerwone, postrzępione, geometryczne blizny na jego piersi i ramionach były w pełni widoczne w delikatnym blasku nocnej lampki. Nie były już powodem wstydu ani tajemnicą, którą można by ukryć pod grubą wełną. Były oznaką przetrwania.
Usiadłam na brzegu jego łóżka, delikatnie odgarniając mu kosmyk włosów z czoła. Moje serce wypełniła gwałtowna, opiekuńcza miłość, tak potężna, że czułam się jak kotwica, która trzymała mnie na ziemi. Biologia nie uczyniła mnie jego matką; Przechodząc przez piekielne ognie dla niego.
Pocałowałam go w czoło, zgasiłam lampę i cicho zeszłam na dół do kuchni, żeby sprawdzić wieczorną pocztę, którą wcześniej rzuciłam na blat.
Przerzucając rachunki i katalogi, moja ręka nagle zamarła.
Na dole stosu leżała standardowa biała koperta. Ale znaczek w lewym górnym rogu nosił wyraźną, czarną pieczęć Departamentu Więziennictwa Stanu. Była zaadresowana bezpośrednio do Leo, napisana rozpaczliwym, nieomylnym, zapętlonym charakterem pisma Jessiki. Nawet zza betonowych ścian potwór groził, że wyciągnie rękę, wbije pazury z powrotem w jego uzdrawiający umysł, próbując zniszczyć nasz ciężko wywalczony spokój.
Rozdział 6: Popioły na wietrze
Pięć lat później, późnosierpniowe słońce prażyło zakurzoną glinę osiedlowego boiska baseballowego. W powietrzu unosił się zapach skoszonej trawy, kremu z filtrem i popcornu.
Na kopcu miotacza stał dwunastoletni chłopiec. Był wysoki jak na swój wiek, pewny siebie, a jego wzrok wpatrywał się w rękawicę łapacza. Leo napiął się, jego lewe ramię poruszało się z nieskazitelną, zagojoną precyzją i rzucił oślepiająco szybką piłkę prosto nad domową bazę.
„Trzeci strike! Jesteś poza grą!” – ryknął sędzia.
