„Przypadkowo wzięłam telefon męża i odebrałam telefon od teściowej. Wystarczyły mi zaledwie trzy słowa, żebym zdecydowała się na natychmiastowy rozwód, ujawniając przerażającą prawdę, której nigdy nie mogłam sobie wyobrazić”.

Poznałam go na urodzinach mojej najlepszej przyjaciółki. Wśród hałasu, muzyki i ożywionej rozmowy, stał tam, cicho, w kącie pokoju. Prosta biała koszula, miły uśmiech i spojrzenie, które przeszyło mnie niczym źródło świeżej wody na pustyni. Moje serce, już zmęczone chełpliwymi i powierzchownymi mężczyznami, natychmiast zmiękło. Po raz pierwszy nie czułam potrzeby udawania kogoś innego. Chciałam po prostu być sobą i żeby kochał mnie taką, jaka jestem.

Ignorując rady przyjaciółek, to ja zrobiłam pierwszy krok.
„Kobiety nie powinny być tak bezpośrednie; zawsze w końcu przegrywają” – mówiły.
Ale ja ich nie słuchałam. Miłość to nie wojna ani negocjacje. Chciałam kochać i wyrażać tę miłość z całkowitą szczerością, bez kalkulacji. Tak narodziła się nasza relacja: zrodzona z mojej inicjatywy, ale pielęgnowana przez naszą uczciwość.