CZĘŚĆ 1
„Skoro tak ją kocha, powinien wskoczyć do basenu dla jej sukni” – powiedziała moja siostra Camila, śmiejąc się przed całą rodziną, podczas gdy suknia ślubna mojej narzeczonej unosiła się jak biała szmatka na błękitnej wodzie.
Byłam w salonie, będąc na spotkaniu służbowym z klientami z Guadalajary, gdy usłyszałam krzyk.
To nie był byle jaki krzyk.
To był głos Natalii.
A Natalia prawie nigdy nie krzyczała.
Należała do tych kobiet, które, gdy coś ją bolało, milczały. Zaciskała usta, spuszczała wzrok i połykała łzy, żeby nikogo nie urazić. Dlatego, gdy usłyszałam, jak mówi:
„Jak mogłaś mi to zrobić?”
Poczułam, jak ściska mnie w żołądku.
Wybiegłam na patio, nie wyłączając komputera. Byli tam wszyscy: moi rodzice, młodsze rodzeństwo, dziadkowie, dwie ciotki, które przyjechały z Puebli, i moja dziewiętnastoletnia siostra Camila. Stali przy basenie z tym szyderczym uśmiechem, który rodzina tak często celebrowała jako „dowcipne uwagi”.
Natalia drżała.
Jej twarz była czerwona, nie ze złości, lecz ze wstydu i rozpaczy. Oczy miała pełne łez, dłonie zaciśnięte, a oddech urywany.
Poszedłem za jej wzrokiem.
Wtedy to zobaczyłem.
Jej suknia ślubna unosiła się na wodzie.
To nie była byle jaka suknia. To była suknia, którą kupiła za swoje oszczędności, ta, którą przerabiała miesiącami, ta, którą pomogła jej wybrać matka, zanim zachorowała. Natalia opowiadała mi, że kiedy przymierzyła ją po raz pierwszy, jej matka rozpłakała się i powiedziała:
„Taką właśnie sobie wymarzyłam, moja droga”.
Nasz ślub cywilny odbył się już w Kolumbii, gdzie Natalia mieszkała przed moim wyjazdem do Meksyku. Ale ślub kościelny dopiero miał nastąpić, tutaj w Querétaro, z moją rodziną. Ważne było dla mnie, żeby przedstawić ją wszystkim jako moją żonę. Dla niej było to ogromne przedsięwzięcie, ponieważ moja rodzina była duża, głośna, pełna energii – taka, która mocno się obejmuje, wyraża swoje opinie bez pytania i nazywa każdą nieuprzejmość „żartem”.
Dlatego, zanim Natalia przyjechała, zapytałem wszystkich tylko o jedno:
„Proszę, nie przesadzajcie z żartami. Natalia nie jest do tego przyzwyczajona. Chcę, żeby czuła się mile widziana, a nie atakowana”.
Wszyscy się zgodzili.
Camila też.
Ale ona stała tam, z założonymi rękami, wpatrując się w swoją sukienkę w basenie, jakby rozlała serwetkę.
„Camila, powiedz mi, że tego nie zrobiłaś” – powiedziałem.
Wzruszyła ramionami.
„Daj spokój, Santiago. Nie przesadzaj. To tylko woda”.
Natalia parsknęła śmiechem.
„Tylko woda? To moja suknia ślubna”.
„No to wyjmij ją”, powiedziała Camila. „Skoro tak ci zależy, to działaj”.
Jedna z moich kuzynek zamarła. Mama, która na początku wydawała się zdezorientowana, zakryła usta dłonią. Tata wyszeptał moje imię, jakby prosił mnie, żebym się uspokoiła, zanim cokolwiek powiem.
Ale było za późno.
„Przeproś ją”, rozkazałem Camili.
Zmarszczyła brwi, obrażona.
„Ja? Dlaczego? To ona na mnie nakrzyczała”.
„Bo właśnie zniszczyłeś suknię mojej żony”.
„Twoja żona jeszcze nic tu nie znaczy”, odpowiedziała.
Ta cisza była gorsza niż jakiekolwiek krzyki.
Natalia na chwilę przestała płakać. Spojrzała na mnie, jakby to zdanie zraniło ją bardziej niż obserwowanie, jak sukienka powoli tonie pod chlorowaną wodą.
Mama zareagowała za późno.
„Camila, nie gadaj bzdur”.
„To prawda” – upierała się. „Wszyscy musieliśmy znosić jej minę ofiary, odkąd się pojawiła. Nikt nie może żartować, bo młoda dama się wścieknie”.
Zeszłam na brzeg basenu i wyciągnęłam sukienkę najmocniej, jak potrafiłam. Była niewiarygodnie ciężka. Woda kapała mi na buty. Natalia nie podeszła. Wyglądała na taką, która bała się jej dotknąć, jakby to oznaczało, że zaakceptuje fakt, że to wszystko jest prawdziwe.
Mama próbowała ją uspokoić.
„Kochanie, zaniesiemy ją do pralni chemicznej. Na pewno da się to naprawić”.
Natalia pokręciła głową.
„Mój ślub jest za pięć dni”.
Mój tata, starając się brzmieć praktycznie, powiedział:
„Możemy wypożyczyć inną sukienkę”.
Natalia zamknęła oczy.
Poczułem, jak fala gniewu wzbiera mi w piersi aż do gardła.
„To nie kostium, tato”.
Camila prychnęła.
