Najpierw zastanówmy się, jak zazwyczaj liczymy przedmioty. Gdy przedmioty są starannie ułożone w rzędach lub wyraźnie oddzielone, nasz mózg może je szybko i dokładnie przetworzyć. Jednak w tym przypadku pomidory są zgrupowane blisko siebie na talerzu. Niektóre lekko na siebie nachodzą, niektóre są częściowo ukryte, a jeszcze inne wydają się niemal zlane ze sobą ze względu na podobne kształty i kolory. Ten efekt grupowania utrudnia rozróżnienie, gdzie kończy się jeden pomidor, a zaczyna drugi.
Kolejnym ważnym czynnikiem jest grupowanie wizualne. Nasze mózgi są zaprogramowane do porządkowania obiektów we wzory, aby zrozumieć to, co widzimy. Na tym zdjęciu pomidory są ułożone w okręgu, co może zmylić mózg i skłonić go do grupowania ich na różne sposoby. Jedna osoba może w myślach podzielić je na zewnętrzny pierścień i wewnętrzny klaster, podczas gdy inna może postrzegać je jako ciągły układ bez wyraźnych granic. W zależności od tego, jak je pogrupujesz, ostateczny wynik może się różnić.
Oświetlenie i kolor również odgrywają rolę. Wszystkie pomidory są jaskrawoczerwone i mają błyszczącą powierzchnię, która odbija światło. Te odbicia mogą tworzyć refleksy, które wyglądają jak oddzielne obiekty lub sprawiać, że poszczególne pomidory wydają się większe lub mniejsze niż są w rzeczywistości. Ten wizualny szum dodaje kolejny poziom złożoności do procesu liczenia.
