CZĘŚĆ 2
Powoli wstałam, przyciskając do piersi dokumentację medyczną.
„Proszę wejść i zamknąć drzwi”.
Klara posłusznie wykonała polecenie. W migoczącym świetle lampy jej twarz wyglądała jeszcze młodziej.
„Kto jest ojcem?”
Spuściła głowę.
„Lucas”.
Na początku pomyślałam, że się przesłyszałam.
Lucas Delaunay był młodszym bratem Thomasa. Opuścił Francję siedem lat wcześniej, oskarżony o defraudację pieniędzy z firmy należącej do ich ojca. Hélène zabroniła wspominać jego nazwisko. Według niej Lucas był złodziejem, alkoholikiem i hańbą dla rodziny.
„Lucas mieszka w Kanadzie” – powiedziałam.
„Wrócił do Francji w zeszłym roku. Pracuje niedaleko Marsylii. Poznaliśmy się w restauracji, gdzie byłam kelnerką”.
Klara otarła łzy.
„Byliśmy razem”. Kiedy powiedziałam mu, że jestem w ciąży, zniknął. Kilka dni później Thomas przyszedł mnie odwiedzić. Znał już moje imię, adres, wszystko. Pokazał mi wiadomości, w których Lucas napisał, że nie chce dziecka.
„I uwierzyłaś mu?”
„Thomas zaoferował mi pieniądze. Wyjaśnił, że Lucas nigdy nie uzna dziecka, ale może dać mu imię, dom i przyszłość. W zamian musiałam udawać jego kochankę”.
Poczułam narastającą złość, zimną i precyzyjną.
„Dlaczego Thomas zgodziłby się wychować dziecko swojego brata?”
Klara spojrzała na dębową skrzynkę.
„Bo chciał dziedzica w linii krwi Delaunay. I bo twoja macocha powiedziała mu, że dziecko pozwoli jej przedstawić cię jako zazdrosną i niestabilną żonę. Myśleli, że w końcu zrezygnujesz z majątku”.
„Więc Thomas wiedział, że dziecko nie jest jego”.
— Od samego początku.
Przypomniały mi się jego słowa z salonu: „Chcę chronić przyszłość mojego dziecka”.
Nawet jego niewierność była kłamstwem.
Thomas nie chciał mnie tylko zastąpić. Ułożył plan, żeby mnie złamać.
— Dlaczego mówisz mi to teraz?
Clara wyjęła telefon.
— Dziś wieczorem podsłuchałam ich rozmowę. Thomas powiedział, że po sfinalizowaniu rozwodu wystąpi o wyłączną opiekę nad dzieckiem. Twoja macocha chce, żebym została uznana za niezdolną do opieki nad nim. Planowali dać mi pieniądze, a potem wykorzystać moją przeszłość, żebym zniknęła.
— Jaką przeszłość?
— Moja matka była uzależniona od leków. Dorastałam w rodzinie zastępczej. Hélène uważa, że to wystarczy, żeby przekonać sędziego, że jestem niezrównoważona.
Jej głos się załamał.
— Zrobiłam coś strasznego, przychodząc tutaj. Ale nie oddam im syna.
Patrzyłam na nią długo.
Clara nie była niewinna. Zgodziła się uczestniczyć w moim upokorzeniu. Jednak to nie ona była mózgiem tej pułapki. Była po prostu młodą, ciężarną kobietą bez rodziny, wybraną dlatego, że Thomas i Hélène uważali, że łatwo będzie ją kontrolować.
„Czy zachowałaś wiadomości i propozycje Thomasa?”
„Tak. I nagrałam ich rozmowę dziś wieczorem”.
Położyła telefon obok pudełka.
„Może jest sposób, żeby chronić twoje dziecko” – powiedziałam jej. „Ale w niedzielę będziesz musiała powiedzieć całą prawdę”.
Skinęła głową.
Tej nocy otworzyliśmy czerwoną książeczkę mojej babci.
Strona po stronie odkrywaliśmy, że kłamstwo wykraczało daleko poza moje małżeństwo.
Przez osiem lat Thomas dyskretnie przelewał pieniądze z majątku do trzech firm-słupów. Dwie należały do marionetek powiązanych z Hélène. Trzeci dokument zawierał adres w Monako.
Łączna kwota przekroczyła trzy miliony euro.
