Zdjęcie wciąż drżało mi w palcach, gdy Isabelle znów sięgnęła do plecaka. Wiatr poruszył wir suchych liści wokół podstawy nagrobka, a jeden z nich przywarł do świeżego błota, które wymieszała małą żółtą szpachelką. Gardło wciąż ściskała mi wizja żywej Eleanor, zabandażowanej, chudszej, wpatrującej się w aparat z rozwartymi ustami. Isabelle wyciągnęła małą kopertę, pogniecioną na rogach, i mosiężny klucz przyczepiony do czerwonego kółka. Na kółku, napisanym prawie zmazanym czarnym markerem, widniał numer: 114. Metal stuknął o jej paznokieć, a ten cichy, suchy dźwięk przeszył mnie bardziej niż jakikolwiek krzyk.
Eleanor i ja nie zaczynałyśmy jak ludzie, którzy najpierw sprawdzają stan konta bankowego, a potem patrzą sobie w oczy. Kiedy ją poznałam, miała na sobie poplamione farbą buty i szary sweter, który zawsze był za duży w ramionach. Nie byłem jeszcze właścicielem połowy miasta, tylko człowiekiem, który przepracowywał się i jadł zimne obiady przed umowami. Miała zwyczaj zatrzymywania się, gdy tylko widziała kogoś samotnego. Nie miało znaczenia, czy była to starsza kobieta z trudem dźwigająca torby, dziecko płaczące przed apteką, czy weteran żebrzący o drobne na światłach. Eleanor nigdy nie przejeżdżała obok. Zwalniała, kucała, pytała o imię. Sprawiała, że ludzie w niecałą minutę znów czuli się ludźmi.
Dlatego wschodnia część miasta zawsze w pewnym sensie należała do niej. Znała małe kościoły, w których w soboty podawano śniadania, schroniska z łuszczącą się farbą, gdzie zostawiała pudła z płaszczami, jadłodajnie, gdzie nikt nie potrafił poprawnie wymówić jej nazwiska, ale wszyscy wiedzieli, że wróci. Czasami spacerowałem z nią, a ona ściskała mnie za łokieć, gdy widziała, że jadę za szybko, jakby chciała mi przypomnieć, że mężczyzna może podpisać siedmiocyfrowe kontrakty i mimo to spóźnić się na jedyną rzecz, która naprawdę się liczy.
Obraz
Po śmierci ojca Harrison Bell pozostał blisko. Był prawnikiem rodziny Beaumont od lat, człowiekiem o skromnych więzach, czystych rękach i łagodnym głosie. Nigdy nie podnosił głosu. Nigdy nie powtarzał rozkazów. Kładł przed tobą teczkę, mówił z szacunkiem i zanim się zorientowałeś, uległeś. Eleanor nie do końca mu ufała. Ja tak. To stwierdzenie ma teraz inną wagę.
Dzień pogrzebu pachniał białymi liliami i stęchłym deszczem. Trumna była zamknięta. Harrison powiedział, że obrażenia twarzy w wypadku były poważne, że jej otwarcie byłoby okrutne, niepotrzebne, że nigdy by tego nie chciała. Podpisałem. Zapłaciłem. Pozwoliłem im prowadzić mnie za rękę z jednego namiotu do drugiego, jakby moim jedynym zadaniem było utrzymanie się w pionie. Przez dwa lata wracałem do tego kamienia co tydzień, bo był to jedyny trwały element, jaki mi po niej pozostał.
Żal nie osiadł w mojej piersi jako myśl. Przesiąkł moje ciało. Zaczęłam budzić się o 2:00 lub 3:00 nad ranem z bolącą szczęką od zaciskania jej przez sen. Kawa smakowała metalicznie. Ubrania wisiały inaczej, bo zdarzały się całe dnie, kiedy nie pamiętałam, że jadłam. Nadal nosiłam zegarek, który dała mi Eleanor, ale przestałam patrzeć na godzinę; słyszałam tylko kliknięcie zapięcia, kiedy go zakładałam i zdejmowałam, jakby ten cichy dźwięk mógł mnie podtrzymać na duchu przez resztę dnia. W domu szafa wciąż pachniała jej cedrem i gorzką pomarańczą. Otwierałam drzwi, sięgałam między płaszcze i wyciągałam lodowatą rękę, jakby drewno szafy znajdowało się w innym klimacie.
Były noce, kiedy siedziałam na podłodze w łazience, oparta plecami o wannę, i tak tkwiłam, aż poranne światło wślizgnęło się pod drzwi. Nie płakałam. Zatykał mi się nos, drętwiały palce, czułam ciężar na karku. To wszystko. Niedziele na cmentarzu były jedynymi momentami, kiedy powietrze zdawało się wypełniać moje płuca, mimo że pachniało rozkopaną ziemią i gnijącymi kwiatami. Dlatego widok Isabelle klęczącej nad grobem nie tylko mnie przerażał. On mnie wściekał. Dotykała jedynego miejsca, w którym wciąż wierzyłem, że Eleanor istnieje.
„Prosiła, żebym ci to dała, tylko jeśli będziesz przychodzić”, powiedziała Isabelle, podając mi kopertę.
Otworzyłem ją ostrożnie, ponieważ papier był wilgotny w jednym rogu i wyglądał, jakby miał się zaraz rozerwać. W środku znajdowała się krótka notatka, napisana ręką Eleanor, ciaśniejszym niż zwykle charakterem pisma, jakby pisała ją na mrozie albo w pośpiechu.
