Wróciłem do domu akurat w porę, by zobaczyć, jak mój ranny ojciec czołga się po marmurowej podłodze, a macocha śmieje się nad nim. „Pełznij szybciej, Richard, bo inaczej nie dostaniesz lekarstwa” – powiedziała, przyciskając piętę do jego drżącej dłoni.

Nie zdawała sobie sprawy, że jego córka stała się kobietą, która legalnie, publicznie i na zawsze niszczy drapieżniki.
Vivian stała się jeszcze okrutniejsza, bo zachowałem spokój.

Pomyliła ciszę ze strachem. Marcus mylił uprzejmość z poddaniem się. Każdego ranka inscenizowali swoje okrucieństwo niczym aktorzy odgrywający jakąś scenkę.

Lek przeciwbólowy taty tajemniczo znikał, a potem wracał dopiero po tym, jak Vivian zmusiła go do przeprosin.

„Za niewdzięczność” – mawiała słodko.

Pewnej nocy weszłam do gabinetu i zobaczyłam Marcusa zmuszającego tatę do podpisywania czeków, mimo że jego ręce drżały.

„Po prostu porządkuję sprawy biznesowe” – powiedział Marcus nonszalancko, kiedy mnie zobaczył.

Tata wyglądał na chorego w blasku lampki na biurku.

Uśmiechnęłam się lekko. „O północy?”

Marcus uniósł długopis. „Chce pomóc swojej rodzinie”.

Vivian elegancko oparła się o regał. „Rodzina wymaga lojalności, Isabello. Podczas gdy ty budowałaś swoją małą karierę, my tu mieszkaliśmy”.

„Moją małą karierę?” – powtórzyłam.

Marcus uśmiechnął się złośliwie. „Kim ty teraz jesteś? Jakąś sekretarką prawnika?”

„Coś w tym stylu”.