Wróciłem do domu akurat w porę, by zobaczyć, jak mój ranny ojciec czołga się po marmurowej podłodze, a macocha śmieje się nad nim. „Pełznij szybciej, Richard, bo inaczej nie dostaniesz lekarstwa” – powiedziała, przyciskając piętę do jego drżącej dłoni.

„Myślisz, że papierkowa robota mnie przeraża?” – warknęła.

„Nie” – odpowiedziałem spokojnie. „Ale więzienie pewnie tak”.

Marcus wpadł za nią, ściskając telefon. „Moje konta są zamrożone!”

„Nakaz aresztowania” – odparł spokojnie mój adwokat.

„Nie możesz tego zrobić!”

„Mogę” – powiedziałem. „I już to zrobiłem”.

Vivian z wściekłością wskazała na mojego ojca siedzącego przy kominku na wózku inwalidzkim.

„Dał mi wszystko!”

Tata spojrzał na nią cicho. „Zabrałeś wszystko”.

„Nie” – wyszeptała rozpaczliwie. „Ochroniłem cię”.

Otworzyłem teczkę, którą trzymałem w dłoniach.

„Odizolowałeś go od lekarzy. Zmieniłeś jego harmonogram leczenia. Podrobiłeś podpisy. Ukradłeś pieniądze firmy przez podstawione firmy. I zapłaciłeś mechanikowi o nazwisku Luis Ortega za uszkodzenie hamulców”.

Marcus zatoczył się do tyłu.

Vivian rzuciła się na niego. „Nie mów ani słowa”.

Za późno.