Zasłabłam z przepracowania i obudziłam się na oddziale intensywnej terapii. Podczas gdy moja rodzina wydawała moje pieniądze na lot na Bahamy, żeby sprawdzić miejsce na ślub mojej siostry, każdej nocy przed moimi szklanymi drzwiami stał jakiś obcy człowiek, aż pielęgniarka podała mojej matce dziennik gości, a ja patrzyłam, jak jej twarz traci kolor.

Odwrócił się do mnie. „Przepraszam, Jalissa. Tak bardzo, bardzo przepraszam”.

„Tato…” Wyciągnęłam rękę, ale pokręcił głową.

„Jadę do motelu, Eleanor. Papiery rozwodowe są w tej kopercie. Przeniosłam już swoją połowę wspólnego konta. Masz dom, ale nie masz nikogo, kto spłaciłby kredyt hipoteczny. Radzę ci poprosić Vanessę o pieniądze.

Vanessa, która milczała przez cały czas, gwałtownie sapnęła. „Ja? Wychodzę za mąż! Potrzebuję tych pieniędzy na ośrodek wczasowy!”

„W takim razie chyba lepiej zacznij pracować” – powiedział Daniel. Spojrzał na Adriena i skinął głową – przekazując pałeczkę. Potem wyszedł.

Zapadła ciężka cisza. Moja mama stała pośrodku pokoju, jej opalenizna z Bahamów wyglądała jak tandetny kostium. Spojrzała na mnie, jej oczy błądziły, szukając „bankomatu”, który tak dobrze wyćwiczyła.

„Jalissa, kochanie… nie możesz mu na to pozwolić. Musisz z nim porozmawiać. Jeśli dom zniknie, gdzie będę mieszkać? Czeka cię ta pierwsza oferta publiczna… zostaniesz milionerką. Co to dla ciebie kilka tysięcy miesięcznie?”

Spojrzałam na kobietę, która mnie niosła, i nie poczułam… nic. Żadnego gniewu. Żadnej nienawiści. Tylko głęboką, wyzwalającą pustkę.

„Mamo” – powiedziałam spokojnym głosem. „Umarłam”.

Mrugnęła. „Co?”

„Ta «odpowiedzialna» Jalissa, ta, która zapłaciła za opony, sznurówki i kłamstwa… zmarła o 23:52 w zeszły wtorek. Odeszła”. Spojrzałam na Adriena, a potem z powrotem na nią. „Nie ma już pieniędzy. Nie ma już niedziel o 18:00. Wybrałaś”

Bahamy. Teraz będziesz tam mieszkać”.

„Wybierasz go?” krzyknęła, wskazując na Adriena. „Obcego?”