To pytanie może wydawać się proste, ale ma wielką siłę, ponieważ wymaga struktury i szczegółowości. Kiedy ktoś mówi prawdę, jego pamięć ma tendencję do podążania naturalną sekwencją.
Nawet jeśli zapomina drobnych szczegółów, ogólny harmonogram zazwyczaj pozostaje spójny.
Potrafią opisywać wydarzenia w kolejności, uwzględniać szczegóły sensoryczne i odpowiadać na pytania uzupełniające bez większych sprzeczności.
Kiedy jednak ktoś kłamie, tego typu pytania wywierają presję.
Kłamstwo często zaczyna się od prostego pomysłu, ale poproszona o rozwinięcie go w pełną sekwencję, osoba musi wymyślać szczegóły na poczekaniu.
Może to prowadzić do wahania, niejasnych opisów lub niespójności.
