Dziesięć minut po rozpoczęciu rozprawy rozwodowej mój mąż prawnik stanął na sali sądowej, roześmiał mi się w twarz i zażądał połowy mojej firmy o wartości 12 milionów dolarów, a także świętego depozytu, który zostawił mi mój zmarły ojciec, podczas gdy moja matka i siostra siedziały za nim, uśmiechając się, jakby w końcu zobaczyły, jak się łamię.

Spencer stał pośrodku pokoju, czarując moją matkę tym wyćwiczonym półuśmiechem, który rezerwował dla osób, które zamierzał wykorzystać. „Spóźniłaś się, Joanno” – powiedziała Colleen, nie podnosząc wzroku znad kuchennej wyspy, gdzie wycierała ręce.

„Dziś rano skończyło się finansowanie, więc musiałam zostać dłużej, żeby dokończyć papierkową robotę” – powiedziałam, stawiając ciasto na blacie. Brianna spojrzała na mnie znad telefonu i zapytała, jakie finansowanie może być ważniejsze niż czas spędzony z rodziną.

„To runda finansowania serii A dla Veritas Flow i oznacza to, że firma w końcu jest stabilna” – wyjaśniłem najskromniej, jak potrafiłem. Chadwick upił łyk drinka i uśmiechnął się tak, jak mężczyźni, którzy mają zamiar rzucić celową obelgę.

„To musi być miłe, gdy inwestorzy rzucają w ciebie pieniędzmi tylko po to, żeby spełnić kryteria różnorodności” – powiedział lekkim tonem, który nie skrywał złośliwości. Spojrzałem na Spencera, szukając wsparcia, ale on tylko obserwował wymianę zdań z rozbawioną miną i nie powiedział ani słowa w mojej obronie.

„Joanno, przestań się przechwalać swoją małą aplikacją i idź zrobić mężowi talerz, bo pracował cały tydzień” – warknęła Colleen. Sala zachichotała, a ja stałam jak wryta, gdy wskazała na jadalnię, jakbym była dzieckiem.