Dziesięć minut po rozpoczęciu rozprawy rozwodowej mój mąż prawnik stanął na sali sądowej, roześmiał mi się w twarz i zażądał połowy mojej firmy o wartości 12 milionów dolarów, a także świętego depozytu, który zostawił mi mój zmarły ojciec, podczas gdy moja matka i siostra siedziały za nim, uśmiechając się, jakby w końcu zobaczyły, jak się łamię.

„Wyglądasz na wyczerpaną, Joanno, i martwię się, że stres związany z tą firmą cię załamie” – powiedział cicho. Zaprowadził mnie na sofę i nalał kieliszek wina, po czym potarł mi ramiona dłońmi, o których wiedziałam, że są zimne.

„Prasa krąży, a jeden zły człowiek w pańskim zespole może narazić nasze oszczędności na ogromny pozew” – wyjaśnił. Wrócił z teczki ze stosem papierów i położył mi je na kolanach, nazywając to sprytnym planem ochrony aktywów.

„Ta umowa poślubna rozdzieli nasze zobowiązania, dzięki czemu nasz dom i moje inwestycje pozostaną zabezpieczone na wypadek pozwu przeciwko firmie” – powiedział. Użył słowa „nasze”, podczas gdy w rzeczywistości pisał sobie złoty spadochron, a mnie finansową klatkę.

„Wygląda to tak skomplikowanie i nie jestem pewna, czy rozumiem wszystkie te terminy prawne” – wyszeptałam, pozwalając, by moja dolna warga zadrżała. Spencer pochylił się i przyciągnął mnie do siebie, a ja poczułam delikatny kwiatowy zapach, którego Skylar zawsze używała.

„Nie musisz rozumieć każdego paragrafu, bo właśnie dlatego wyszłaś za mąż za prawnika” – mruknął mi w włosy. Wydałam z siebie cichy, urywany dźwięk i pozwoliłam łzom napłynąć do oczu, co zdawało się napełnić go poczuciem triumfu.