Mój narzeczony nigdy nie pojawił się przy ołtarzu. Przed 400 elitarnymi gośćmi jego matka wpadła jak burza, zerwała ze mnie welon i wylała czerwone wino na moją białą, designerską suknię. Śmiejąc się do mikrofonu, zadrwiła: „Mój syn ożeni się z bogatą dziewczyną, którą wybrałam. Byłeś tylko zastępcą”. Gdy wokół mnie rozległ się śmiech, a ja załamałam się w posadach, za mną rozległ się spokojny głos: „Nie załamuj się”. Jego miliarderski szef wystąpił naprzód. „Udawaj, że się ze mną żenisz”. Ta chwila na zawsze zmieniła moje życie.

Zaśmiała się szorstko i chrapliwie. „Jest z panną Isabellą Sterling. Prawdziwy

dla niej”.

Odwrócił wzrok z powrotem do pani Vance, która wyglądała, jakby miała zaraz zwymiotować.

„To jedyna osoba w tym pokoju z duszą. A ty śmiesz nazywać ją zastępcą?”

„Ja… nie wiedziałam” – wyszeptała pani Vance.

„Nie obchodziło cię to” – poprawił Julian. „A co do twojego syna…”

Julian zaśmiał się. To był zimny, przerażający dźwięk.

„Ryan nie jest z dziedziczką, pani Vance. Isabella Sterling nie istnieje. Jest aktorką, którą zatrudniłem w londyńskim teatrze”.

Pani Vance upuściła mikrofon. Uderzył o podłogę z ogłuszającym piskiem.

„Co?” – wydyszała.

„Miesiąc temu dowiedziałem się, że mój pracownik – twój syn – zaręczył się z kobietą, która uratowała mi życie” – wyjaśnił Julian lodowatym głosem. „Przeprowadziłem kontrolę przeszłości. Widziałam jego SMS-y. Widziałam jego chciwość. Więc zastawiłam pułapkę. Kazałam „Isabelli” podejść do niego. Zaoferowałam mu fałszywą fuzję, fałszywą fortunę i fałszywą przyszłość, żeby sprawdzić, czy sprzeda swoją narzeczoną.