Mój narzeczony nigdy nie pojawił się przy ołtarzu. Przed 400 elitarnymi gośćmi jego matka wpadła jak burza, zerwała ze mnie welon i wylała czerwone wino na moją białą, designerską suknię. Śmiejąc się do mikrofonu, zadrwiła: „Mój syn ożeni się z bogatą dziewczyną, którą wybrałam. Byłeś tylko zastępcą”. Gdy wokół mnie rozległ się śmiech, a ja załamałam się w posadach, za mną rozległ się spokojny głos: „Nie załamuj się”. Jego miliarderski szef wystąpił naprzód. „Udawaj, że się ze mną żenisz”. Ta chwila na zawsze zmieniła moje życie.

Julian spojrzał na mnie, a jego oczy złagodniały. „Oblał test w niecałe dwadzieścia cztery godziny. Sprzedał cię za złoto głupców”.

W głowie mi się kręciło. Dziedziczka była fałszywa? Julian Thorne to zaaranżował?

„Dlaczego?” wyszeptałam, patrząc na niego.

„Bo chciał cię zniszczyć” – mruknął Julian, tylko dla moich uszu. „A ja nie mogłem patrzeć, jak kobieta, która dała mi drugie życie, marnuje swoje na tchórza”.

Odwrócił się do oszołomionej publiczności.

„Ryan Vance myśli, że dziś się żeni. Ma rację co do daty, ale myli się co do pana młodego”.

Julian odwrócił się do mnie. Ujął moje dłonie poplamione winem.

„Wiem, że to nagłe” – powiedział, a jego intensywność płonęła we mnie. „Wiem, że to wygląda jak szaleństwo. Ale znam cię od trzech lat. Znam twoją odwagę. Znam twoją dobroć. I wiem, że zasługujesz na coś lepszego niż mężczyzna, który traktuje cię jak opcję”.

Zamilkł, zerkając na księdza, który stał z otwartymi ustami w tle.

„Wyjdź za mnie, Mayo” – powiedział Julian. „Teraz. Dzisiaj. Nie pozwól im wygrać. Nie pozwól, żeby zobaczyli cię złamaną. Napiszmy razem zakończenie tego scenariusza”.

Serce waliło mi jak młotem. Wyjść za mąż za nieznajomego? Wyjść za mąż za miliardera, którego kiedyś uratowałam?

Ale potem spojrzałam na panią Vance. Wyglądała na przerażoną. Spojrzałam na tłum. Wszyscy byli oszołomieni.

I spojrzałam na Juliana. Pod maską siły i gniewu widziałam człowieka, którego uratowałam. Widziałam jego wrażliwość, którą ukrywał przed wszystkimi. Ofiarowywał mi tarczę. Ofiarowywał mi miecz.

Podwójne drzwi z tyłu kościoła znów się otworzyły.

„MAYA!”

To był Ryan.