Mój narzeczony nigdy nie pojawił się przy ołtarzu. Przed 400 elitarnymi gośćmi jego matka wpadła jak burza, zerwała ze mnie welon i wylała czerwone wino na moją białą, designerską suknię. Śmiejąc się do mikrofonu, zadrwiła: „Mój syn ożeni się z bogatą dziewczyną, którą wybrałam. Byłeś tylko zastępcą”. Gdy wokół mnie rozległ się śmiech, a ja załamałam się w posadach, za mną rozległ się spokojny głos: „Nie załamuj się”. Jego miliarderski szef wystąpił naprzód. „Udawaj, że się ze mną żenisz”. Ta chwila na zawsze zmieniła moje życie.

Stał między mną a Ryanem jak mur. Nie obchodziło go wino na garniturze. Nie obchodził go skandal. Zorganizował wielką, kosztowną i chaotyczną imprezę tylko po to, żeby mieć pewność, że nie wyjdę za mąż za złego mężczyznę.

Julian spojrzał na mnie z góry. „Twój wybór, Maya. Możesz odejść. Zamówię samochód, który zawiezie cię, gdziekolwiek zechcesz. Albo… możesz skoczyć na głęboką wodę”.

Pomyślałam o komentarzu „zastępca”. Pomyślałam o latach, kiedy pani Vance sprawiała, że ​​czułam się mała. Pomyślałam o Ryanie ignorującym moje telefony, żeby dostać większą wypłatę.

Nie byłam zastępcą.

Spojrzałam na Ryana. „Masz rację, Ryan” – powiedziałam zaskakująco spokojnym głosem. „Ja bym…

„Nie znam cię. I żałuję, że cię znam”.

Odwróciłam się do Juliana. Sięgnęłam w górę i złapałam za klapy jego drogiej marynarki.

„Nie chcę samochodu” – wyszeptałam.

Oczy Juliana lekko się rozszerzyły. „Czego chcesz?”

„Chcę wygrać”.

Pociągnęłam go w dół. To nie był uprzejmy pocałunek. Pocałowałam go z całą frustracją, adrenaliną i nagłym, gwałtownym pożądaniem krążącym w moich żyłach.

W sali wybuchła euforia. Rozległy się westchnienia, szepty, a nawet kilka wiwatów zza pleców.

Julian zamarł na ułamek sekundy, zaskoczony, a potem rozpłynął się w powietrzu. Jego ramiona zacisnęły się wokół mnie, obejmując mnie, odwzajemniając pocałunek z namiętnością, która sprawiła, że ​​ugięły się pode mną kolana. To było prawdziwe. Czułam się jak kotwica w burzy.

Oderwaliśmy się od siebie, bez tchu.