Nigdy nie powiedziałam kochance mojego męża, że ​​jestem tą znaną chirurg plastyczną, u której umówiła się na konsultację. Nie rozpoznała mnie w masce i uniformie. Wskazała na moje zdjęcie w telefonie i powiedziała: „Chcę wyglądać lepiej niż ta jędza, z którą mój chłopak jest żonaty. Odmłodzić mnie, żeby w końcu ją rzucił”. Uśmiechnęłam się tylko pod maską i skinęłam głową. Operacja była majstersztykiem. Wierzyła, że ​​obudzi się z twarzą, która sprawi, że zapłaczę z zazdrości. Ale kiedy zdjęto ostatni opatrunek, zbladła. Krzyknęła z przerażenia, upuszczając lustro na podłogę. Nie odmłodziłam jej. Użyłam skalpela, żeby wyrzeźbić z niej dokładną, trwałą replikę…

Stanęłam za nią. Sięgnęłam po nożyczki.

Cięcie. Pierwsza warstwa odpadła.

Cięcie. Druga.

Powietrze w pokoju zdawało się zamarzać. Ostatnia warstwa gazy odkleiła się od jej skóry.

Blizny były cienkie, niewidoczne.

Podniosłem ze stołu srebrne lusterko. Wyciągnąłem je w jej stronę.

„Spójrz” – powiedziałem.

Chloe chwyciła lusterko. Uniosła je do twarzy. Uśmiechnęła się, oczekując perfekcji. Oczekując młodości.

Mrugnęła.

Jej uśmiech zbladł.

Dotknęła policzka. Dotknęła nosa.

Wtedy z jej gardła wydobył się dźwięk – gardłowy, zwierzęcy dźwięk, który nie do końca był krzykiem. To był dźwięk pękającego umysłu.

Trzask.

Lustro roztrzaskało się o podłogę.

„Co zrobiłeś?” krzyknęła, drapiąc się po twarzy. „Co to jest? Wyglądam… Wyglądam staro! Wyglądam… zmęczona!”

Odwróciła się do mnie. Jej oczy – moje oczy – były szeroko otwarte z przerażenia.

„Zniszczyłaś mnie!” krzyknęła. „Kim jesteś? Pozwę cię! Zabiję cię!”

Stałam nieruchomo. Sięgnęłam do twarzy.