Właśnie próbowałam przetrwać kolację, gdy teściowa kopnęła moje krzesło i posłała mnie twarzą w sałatkę. „Och, kochanie, może następnym razem siedź prosto” – powiedziała, a mój mąż śmiał się, jakby to była najzabawniejsza rzecz, jaką kiedykolwiek widział.

Odwzajemniłam uśmiech.

„Za dowody” – wyszeptałam.

Nikt mnie nie usłyszał – poza Danielem.

I po raz pierwszy tej nocy przestał się śmiać.

Część 2:
W toalecie zamknęłam drzwi na klucz i wpatrywałam się w swoje odbicie.

Sałata we włosach. Sos na obojczyku. Lekki czerwony ślad na policzku, gdzie uderzyłam o stół.

Powinnam była się rozpłakać.

Zamiast tego otworzyłam kopertówkę i sprawdziłam telefon.

Trzy nieodebrane połączenia od Mary Chen – mojej prawniczki. Jedna wiadomość.

„Federalny śledczy jest tutaj. Czekam na twój sygnał”.

Powoli przemyłam twarz zimną wodą. Moje dłonie były spokojne.

Przez osiem miesięcy Daniel i Vivian używali mojego nazwiska jak tarczy. Założyli firmę konsultingową pod moim podpisem, przelewali przez nią środki klientów, fałszowali zgody, przelewali pieniądze w środku nocy. Zakładali, że skoro pracuję z domu jako księgowa, spędzam dni na tworzeniu arkuszy kalkulacyjnych i piciu herbaty.

Zapomnieli, czym się właściwie zajmuję.

Znalazłam ukryte pieniądze.