Rozdział 1: Błotnisty deszcz
Deszcz nie padał niczym ulewa; to była powolna, męcząca mżawka, taka, która przesiąkała przez grubą, czarną tkaninę mojej żałobnej sukni i wsiąkała głęboko w moje kości. Niebo nad rozległą, zadbaną posiadłością rodziny Washingtonów miało ciężki, siniaczony odcień szarości, idealnie odzwierciedlając pustkę, dudniącą echem w mojej piersi.
Minęły dokładnie dwadzieścia cztery godziny, odkąd stałam obok mahoniowej trumny i patrzyłam, jak spuszczają mojego męża, Terrence’a, do zimnej ziemi.
„Zabierz śmieci z mojego trawnika, Audrey!”
